ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงกับการบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่ที่ส่งผลต่อการพัฒนาบุคลากรในองค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรปราการ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการพัฒนาบุคลากรในองค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรปราการ 2) วิเคราะห์ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงกับการบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่ที่ส่งผลต่อการพัฒนาบุคลากร และ 3) เพื่อเสนอแนวทางในการพัฒนาบุคลากรเป็นการ โดยวิจัยด้วยวิธีแบบผสาน ประชากร ได้แก่ บุคลากรสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรปราการ จำนวน 3,277 คน ส่วนเชิงคุณภาพสัมภาษณ์เชิงลึกจำนวน 15 คน เครื่องมือคือแบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการถดถอยพหุคูณ ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพใช้กระบวนวิธีวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
1) ระดับการพัฒนาบุคลากรในองค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรปราการโดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด โดยด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดคือด้านการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ แสดงถึงการส่งเสริมการแลกเปลี่ยนเรียนรู้และวัฒนธรรมองค์กรที่เข้มแข็งภายในหน่วยงาน
2) ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการพัฒนาบุคลากรอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติสำคัญสุดได้แก่ ด้านการประเมินผลการปฏิบัติงานราชการ
3) แนวทางการพัฒนาบุคลากรควรมุ่งเน้นการสร้างองค์กรแห่งการเรียนรู้ การพัฒนาทักษะเชิงปฏิบัติ การปรับระบบแรงจูงใจ และการประเมินผลเพื่อการพัฒนา เพื่อยกระดับศักยภาพบุคลากรอย่างเป็นระบบ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กิตติธัช มั่นคง. (2567). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงและการบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติราชการขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์และนวัตกรรมการบริหาร มหาวิทยาลัยนวัตกรรม, 7(1), 125–142.
ธนกร วัฒนสุข. (2567). ความสัมพันธ์ระหว่างระบบการให้สิ่งจูงใจกับสมรรถนะการปฏิบัติงานของบุคลากรในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกลุ่มจังหวัดภาคกลาง. วารสารการบริหารท้องถิ่นและธรรมาภิบาล, 7(1), 54–71.
นพดล ปัญญา. (2568). กลยุทธ์การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์และรูปแบบการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตพัฒนาเศรษฐกิจพิเศษ. วารสารพัฒนาการบริหารและทรัพยากรมนุษย์, 10(1), 77–94.
ศิริลักษณ์ จันทรประสิทธิ์. (2566). ปัจจัยภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงและการบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของบุคลากรองค์การบริหารส่วนจังหวัดในกลุ่มจังหวัดภาคกลาง. วารสารวิชาการรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 5(2), 89–105.
สมชาย รักการดี. (2567). กลยุทธ์การลดขั้นตอนการปฏิบัติงานและการนำนวัตกรรมดิจิทัลมาใช้เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการบริหารจัดการทรัพยากรมนุษย์ในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกลุ่มจังหวัดภาคกลางตอนล่าง. วารสารวิชาการนวัตกรรมการจัดการท้องถิ่น, 6(2), 112–129.
สุวิมล ติรกานันท์. (2543). การประเมินโครงการ : แนวทางสู่การปฏิบัติ. กรุงเทพมหานคร: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
วรวุฒิ สิทธิสมบัติ. (2568). นวัตกรรมการบริหารภาครัฐแนวใหม่และภาวะผู้นำเชิงยุทธศาสตร์ที่ส่งผลต่อการพัฒนาทุนมนุษย์ขององค์การบริหารส่วนจังหวัดขนาดใหญ่พิเศษในประเทศไทย. วารสารพัฒนาการบริหารและทรัพยากรมนุษย์, 9(1), 45–63.
Armstrong, M., & Taylor, S. (2020). Armstrong’s handbook of human resource management practice. Kogan Page Publishers.
Bass, B. M., & Riggio, R. E. (2025). Transformational leadership: Evolution and impact in the digital age (4th ed.). Psychology Press.
Northouse, P. G. (2021). Leadership: Theory and practice (9th ed.). SAGE Publications.
Osborne, D., & Gaebler, T. (1992). Reinventing government: How the entrepreneurial spirit is transforming the public sector. Penguin Books USA.
Pollitt, C., & Bouckaert, G. (2024). Public management reform: A comparative analysis – Into the post-NPM era (6th ed.). Oxford University Press.
Rainey, H. G. (2009). Understanding and managing public organizations. John Wiley & Sons.
Senge, P. M. (2025). The fifth discipline: The art & practice of the learning organization (Revised ed.). Currency.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). Harper & Row.
