แนวทางการพัฒนาคุณลักษณะของผู้ประกาศทางสื่อวิทยุกระจายเสียงในยุคการสื่อสารดิจิทัล
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. สภาพปัจจุบันของสถานีวิทยุกระจายเสียงในจังหวัดนครราชสีมา 2. คุณลักษณะของผู้ประกาศทางสื่อวิทยุกระจายเสียงในยุคการสื่อสารดิจิทัล และ 3. แนวทางการพัฒนาคุณลักษณะของผู้ประกาศทางสื่อวิทยุกระจายเสียงในยุคการสื่อสารดิจิทัล โดยผู้ให้ข้อมูลสำคัญทางการวิจัย ประกอบด้วย 1. นักวิชาการด้านวิทยุกระจายเสียง 2. นักวิชาชีพหรือผู้ประกอบกิจการด้านวิทยุกระจายเสียง และ 3. องค์กรวิชาชีพด้านวิทยุกระจายเสียงในจังหวัดนครราชสีมาที่ได้รับการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง จำนวน 21 คน ด้วยวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพจากการเก็บรวบรวมข้อมูลที่ประกอบด้วยการวิเคราะห์เอกสาร และการสัมภาษณ์เชิงลึกด้วยแบบสัมภาษณ์ชนิดกึ่งโครงสร้าง และนำเสนอผลการวิจัยด้วยวิธีการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัย พบว่า 1. สภาพปัจจุบันของสถานีวิทยุกระจายเสียงในเขตเทศบาลนครนครราชสีมา ประกอบด้วย 1.1 สถานีวิทยุกระจายเสียงประเภทกิจการบริการสาธารณะ มีจำนวน 5 สถานี เป็นของหน่วยงานรัฐ สมาคม มูลนิธิ และสถาบันการศึกษา มีเนื้อหาสาระที่เกี่ยวข้องกับข่าวสารหรือประโยชน์ต่อประชาชนมากกว่าร้อยละ 70 ของรายการทั้งหมด 1.2 สถานีวิทยุกระจายเสียงประเภทกิจการบริการชุมชน มีจำนวน 2 สถานี เป็นสมาคม มูลนิธิ นิติบุคคลที่ไม่ใช่หน่วยงานของรัฐและกลุ่มบุคคลที่มีการดำเนินงานร่วมกับชุมชนอย่างต่อเนื่อง และนำเสนอข่าวสารต่อชุมชน และมีเนื้อหาเกี่ยวกับชุมชน ท้องถิ่นหรือสาธารณะไม่น้อยกว่าร้อยละ 70 และ 1.3 สถานีวิทยุกระจายเสียงประเภทกิจการบริการธุรกิจ มีจำนวน 9 สถานี เป็นนิติบุคคลและรัฐวิสาหกิจที่มีการนำเสนอข่าวสารสาระที่เป็นประโยชน์ต่อชุมชนหรือท้องถิ่นในสัดส่วนไม่น้อยกว่าร้อยละ 25 2. คุณลักษณะของผู้ประกาศทางสื่อวิทยุกระจายเสียงในยุคการสื่อสารดิจิทัล ประกอบด้วย 2.1 คุณลักษณะทางวิชาชีพ 2.2 คุณลักษณะทางจริยธรรม จรรยาบรรณหรือกฎหมาย และ 2.3 คุณลักษณะที่พึงประสงค์ร่วมสมัย และ 3. แนวทางการพัฒนาคุณลักษณะของผู้ประกาศทางสื่อวิทยุกระจายเสียงในยุคการสื่อสารดิจิทัล มีองค์ประกอบที่สำคัญ 5 องค์ประกอบ คือ 3.1 ผู้ประกาศ 3.2 สถาบันการศึกษา 3.3 องค์กรสื่อหรือสถานีวิทยุกระจายเสียง 3.4 องค์กรวิชาชีพด้านสื่อ และ 3.5 เครือข่ายองค์กรที่เกี่ยวข้องทั้งภาครัฐ เอกชน และองค์กรสาธารณะประโยชน์
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กัลย์สุดา สิงคิบุตร (2547) คุณสมบัติและบทบาทนักจัดรายการวิทยุแนวเพลงลูกทุ่ง. รายงานโครงการเฉพาะบุคคลปริญญาวารสารศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารสื่อสารมวลชน คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ตรัยรัตน์ ปลื้มปิติชัยกุล, ชลวิทย์ โสมณวัตร, กะรัตพลอย ถ้ำแก้ว ศิลปอุไร, ปัทมา สุวรรณภักดี และพงศธร ศิลปอุไร. (2564). หลักกฎหมายและจริยธรรมสื่อสารมวลชนในการนำเสนอข่าวบันเทิงในยุคดิจิทัล. วารสารสหวิทยาการวิจัยและวิชาการ, 1(6), 31-46
ธนิสสรา สุวรรณนันท์ (2552): การคัดเลือกและการพัฒนาผู้ประกาศข่าวของสถานีโทรทัศน์ในประเทศไทย. รายงานโครงการเฉพาะบุคคลปริญญาวารสารศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารสื่อสารมวลชน คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ณัฐธัญ โอกาศ. (2558). การศึกษาถึงอิทธิพลของการหลอมรวมสื่อที่ส่งผลต่อการตัดสินใจใช้บริการ บริษัท ทรูคอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน). ใน การค้นคว้าอิสระ
ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
ธีระพงษ์ โสดาศรี. (2557). ดีเจ วิทยุ ผู้ประกาศเสียงตามสาย พิธีกร มืออาชีพอย่างมั่นใจ. ขอนแก่น: ศิริภัณฑ์.
ภัทธีรา สารากรบริรักษ์. (2557). ผู้ประกาศและการใช้เสียงทางวิทยุและโทรทัศน์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
เพทาย พุ่มสุวรรณ (2551). ประสิทธิภาพของสื่อออนไลน์ ในการทดสอบเป็นผู้ประกาศทางวิทยุกระจายเสียง. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สุปราณี ศิริสวัสดิ์ชัย (2562). สมรรถนะของผู้ประกาศในสื่อวิทยุและโทรทัศน์. เรียกใช้เมื่อ 5 กรกฎาคม 2563 จาก http://human.bsru.ac.th/search/sites/default/files/ files/13-1-9.pdf
McQuail (1994): Mass communication theory: An introduction. London : SAGE.