แนวทางการพัฒนาคุณลักษณะของผู้ประกาศทางสื่อวิทยุกระจายเสียงในยุคการสื่อสารดิจิทัล

Main Article Content

อัญชลี บุบผามาลา
ธนสาร เสริมสุข
สุภวุฒิ ภูมิรัตน
นีรนุช กมลยะบุตร
ภัทรธีรา แพครบุรี
ชญากัญจน์ ทิมแท้
วาริตา ตาปนานนท์

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. สภาพปัจจุบันของสถานีวิทยุกระจายเสียงในจังหวัดนครราชสีมา 2. คุณลักษณะของผู้ประกาศทางสื่อวิทยุกระจายเสียงในยุคการสื่อสารดิจิทัล และ 3. แนวทางการพัฒนาคุณลักษณะของผู้ประกาศทางสื่อวิทยุกระจายเสียงในยุคการสื่อสารดิจิทัล โดยผู้ให้ข้อมูลสำคัญทางการวิจัย ประกอบด้วย 1. นักวิชาการด้านวิทยุกระจายเสียง 2. นักวิชาชีพหรือผู้ประกอบกิจการด้านวิทยุกระจายเสียง และ 3. องค์กรวิชาชีพด้านวิทยุกระจายเสียงในจังหวัดนครราชสีมาที่ได้รับการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง จำนวน 21 คน ด้วยวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพจากการเก็บรวบรวมข้อมูลที่ประกอบด้วยการวิเคราะห์เอกสาร และการสัมภาษณ์เชิงลึกด้วยแบบสัมภาษณ์ชนิดกึ่งโครงสร้าง และนำเสนอผลการวิจัยด้วยวิธีการวิเคราะห์เนื้อหา


  ผลการวิจัย พบว่า 1. สภาพปัจจุบันของสถานีวิทยุกระจายเสียงในเขตเทศบาลนครนครราชสีมา ประกอบด้วย 1.1 สถานีวิทยุกระจายเสียงประเภทกิจการบริการสาธารณะ มีจำนวน 5 สถานี เป็นของหน่วยงานรัฐ สมาคม มูลนิธิ และสถาบันการศึกษา มีเนื้อหาสาระที่เกี่ยวข้องกับข่าวสารหรือประโยชน์ต่อประชาชนมากกว่าร้อยละ 70 ของรายการทั้งหมด 1.2  สถานีวิทยุกระจายเสียงประเภทกิจการบริการชุมชน มีจำนวน 2 สถานี เป็นสมาคม มูลนิธิ นิติบุคคลที่ไม่ใช่หน่วยงานของรัฐและกลุ่มบุคคลที่มีการดำเนินงานร่วมกับชุมชนอย่างต่อเนื่อง และนำเสนอข่าวสารต่อชุมชน และมีเนื้อหาเกี่ยวกับชุมชน ท้องถิ่นหรือสาธารณะไม่น้อยกว่าร้อยละ 70 และ 1.3 สถานีวิทยุกระจายเสียงประเภทกิจการบริการธุรกิจ มีจำนวน 9 สถานี เป็นนิติบุคคลและรัฐวิสาหกิจที่มีการนำเสนอข่าวสารสาระที่เป็นประโยชน์ต่อชุมชนหรือท้องถิ่นในสัดส่วนไม่น้อยกว่าร้อยละ 25 2. คุณลักษณะของผู้ประกาศทางสื่อวิทยุกระจายเสียงในยุคการสื่อสารดิจิทัล ประกอบด้วย 2.1 คุณลักษณะทางวิชาชีพ 2.2 คุณลักษณะทางจริยธรรม จรรยาบรรณหรือกฎหมาย และ 2.3 คุณลักษณะที่พึงประสงค์ร่วมสมัย และ 3. แนวทางการพัฒนาคุณลักษณะของผู้ประกาศทางสื่อวิทยุกระจายเสียงในยุคการสื่อสารดิจิทัล มีองค์ประกอบที่สำคัญ 5 องค์ประกอบ คือ 3.1 ผู้ประกาศ 3.2 สถาบันการศึกษา 3.3 องค์กรสื่อหรือสถานีวิทยุกระจายเสียง 3.4 องค์กรวิชาชีพด้านสื่อ และ 3.5 เครือข่ายองค์กรที่เกี่ยวข้องทั้งภาครัฐ เอกชน และองค์กรสาธารณะประโยชน์

Article Details

ประเภทบทความ
บทความ

เอกสารอ้างอิง

กัลย์สุดา สิงคิบุตร (2547) คุณสมบัติและบทบาทนักจัดรายการวิทยุแนวเพลงลูกทุ่ง. รายงานโครงการเฉพาะบุคคลปริญญาวารสารศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารสื่อสารมวลชน คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ตรัยรัตน์ ปลื้มปิติชัยกุล, ชลวิทย์ โสมณวัตร, กะรัตพลอย ถ้ำแก้ว ศิลปอุไร, ปัทมา สุวรรณภักดี และพงศธร ศิลปอุไร. (2564). หลักกฎหมายและจริยธรรมสื่อสารมวลชนในการนำเสนอข่าวบันเทิงในยุคดิจิทัล. วารสารสหวิทยาการวิจัยและวิชาการ, 1(6), 31-46

ธนิสสรา สุวรรณนันท์ (2552): การคัดเลือกและการพัฒนาผู้ประกาศข่าวของสถานีโทรทัศน์ในประเทศไทย. รายงานโครงการเฉพาะบุคคลปริญญาวารสารศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารสื่อสารมวลชน คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

ณัฐธัญ โอกาศ. (2558). การศึกษาถึงอิทธิพลของการหลอมรวมสื่อที่ส่งผลต่อการตัดสินใจใช้บริการ บริษัท ทรูคอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน). ใน การค้นคว้าอิสระ

ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.

ธีระพงษ์ โสดาศรี. (2557). ดีเจ วิทยุ ผู้ประกาศเสียงตามสาย พิธีกร มืออาชีพอย่างมั่นใจ. ขอนแก่น: ศิริภัณฑ์.

ภัทธีรา สารากรบริรักษ์. (2557). ผู้ประกาศและการใช้เสียงทางวิทยุและโทรทัศน์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

เพทาย พุ่มสุวรรณ (2551). ประสิทธิภาพของสื่อออนไลน์ ในการทดสอบเป็นผู้ประกาศทางวิทยุกระจายเสียง. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

สุปราณี ศิริสวัสดิ์ชัย (2562). สมรรถนะของผู้ประกาศในสื่อวิทยุและโทรทัศน์. เรียกใช้เมื่อ 5 กรกฎาคม 2563 จาก http://human.bsru.ac.th/search/sites/default/files/ files/13-1-9.pdf

McQuail (1994): Mass communication theory: An introduction. London : SAGE.