ปัจจัยที่ส่งผลต่อการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน โรงเรียนในสังกัดพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา กรุงเทพมหานคร เขต 1 กลุ่ม 6
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียนในสังกัด สพม.กท.1 กลุ่ม 6 2) ศึกษาปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียนในสพม.กท.1 กลุ่ม 6 และ 3) ศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียนในสพม.กท.1 กลุ่ม 6 กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ครูในสังกัด สพม.กท.1 กลุ่ม 6 ปีการศึกษา 2568 จำนวน 246 คน กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างโดยใช้ตารางเครจซี่และมอร์แกน (Krejcie & Morgan, 1970) และใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้นภูมิ (Stratified Random Sampling) ตามขนาดของโรงเรียน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามแบบมาตรประมาณค่า 5 ระดับ มีค่าความเชื่อมั่นของเครื่องมือ โดยค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค (Cronbach’s Alpha Coefficient) เท่ากับ 0.85 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบเป็นขั้น (Stepwise Multiple Regression Analysis)
ผลการวิจัย พบว่า 1) การดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียนในสังกัดสพม.กท.1 กลุ่ม 6 โดยภาพรวมและรายด้านอยู่ในระดับมาก 2) ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน โดยภาพรวมและรายด้านอยู่ในระดับมาก และ 3) ปัจจัยที่ส่งผลต่อการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน ได้แก่ ด้านบรรยากาศในการทำงานและวัฒนธรรมของโรงเรียน ด้านนโยบายของต้นสังกัด และด้านแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ของครู โดยปัจจัยทั้งสามด้านสามารถร่วมกันพยากรณ์การดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนได้ร้อยละ 72.60 (R² = .726) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข. (2551). คู่มือการใช้แบบประเมินพฤติกรรมเด็ก (SDQ). กรุงเทพมหานคร: กรมสุขภาพจิต.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2553). แนวทางการดำเนินงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
ขวัญชนก เอียดด้วง, อรุณ จุติผล และ ฉัตร ทิพย์มาศ. (2563). ปัจจัยที่สัมพันธ์ต่อความสำเร็จ ในการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 11. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 22(2), 1-15.
ชยาภรณ์ ศฤงคารทวีกุล. (2557). รูปแบบการดำเนินงานการดูแลช่วยเหลือนักเรียนกลุ่มเสี่ยงที่มีประสิทธิภาพของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา เชียงใหม่. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 16(3), 223-234.
ธิตินัด ดำสิงห์แก้ว. (2562). การพัฒนาระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนโดยใช้วงจร PDCA: กรณีศึกษาโรงเรียน วัดป่าดึงห้วยยาบ อำเภอบ้านธิ จังหวัดลำพูน. วารสารมนุษย ศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 5(2), 125-138.
นฤมล กอบแก้ว และ ปริญญา มีสุข. (2561). ปัจจัยคัดสรรที่ส่งผลต่อการดำเนินงานตามระบบ ดูแลช่วยเหลือนักเรียนในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 3 จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 12(1), 165-176.
นิติพล ภูตะโชติ. (2559). การบริหารและภาวะผู้นำทางการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพมหานคร: เอส.พี.เอ็น.พริ้นติ้ง.
นิตยา คะเนนิล และวาโร เพ็งสวัสดิ์. (2559). การพัฒนารูปแบบกระบวนการบริหารระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาบึงกาฬ. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 18(4), 234-246.
เนตรนภา คำหนองหว้า. (2560). การพัฒนารูปแบบระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนที่มี ประสิทธิผลในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 3. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 19(2), 215-228.
มยุรี สารีบุตร และอุทัย ภิรมย์รื่น. (2560). ปัจจัยความสำเร็จของการดูแลช่วยเหลือนักเรียนที่มีผลต่อคุณภาพนักเรียนโรงเรียนประถมศึกษา. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 9(2), 289-303.
ยูนิเซฟ ประเทศไทย และกรมสุขภาพจิต. (2564, 8 ตุลาคม). การแพร่ระบาดของโควิด-19 ส่งผลต่อสุขภาพจิตของเด็กและเยาวชนอย่างต่อเนื่อง. ยูนิเซฟ ประเทศไทย. เรียกใช้เมื่อ 12 มกราคม 2569 จาก https://www.unicef.org/thailand/press-relea ses/covid-19-pandemic-continues-drive-poor-mental-health-among-chil dren-and-young-people
สถาบันสุขภาพจิตเด็กและวัยรุ่นราชนครินทร์. (2564). รายงานสถิติการให้บริการเด็กและวัยรุ่น ประจำปี 2564. กรุงเทพมหานคร: กรมสุขภาพจิต.
สมคิด บางโม. (2558). องค์การและการจัดการ. (พิมพ์ครั้งที่ 7). วิทยพัฒน์.
สมบัติ ธำรงธัญวงศ์. (2554). นโยบายสาธารณะ: แนวความคิด การวิเคราะห์ และกระบวนการ. กรุงเทพมหานคร: เสมาธรรม.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2559).การพัฒนาระบบการดูแลช่วยเหลือ นักเรียน. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2559). ระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2565). รายงานสถานการณ์เด็กและเยาวชนไทย ที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพจิต และความเสี่ยงต่อการหลุดออกนอกระบบการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2566). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566-2570). กรุงเทพมหานคร: สำนักงาน สภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สุทธนู ศรีไสย์. (2551). สถิติประยุกต์สำหรับงานวิจัยทางสังคมศาสตร์. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุภัสสร สุริยะ. (2562). การดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียนขยายโอกาสสังกัดกรุงเทพมหานคร. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหาร การศึกษาและผู้นำทางการศึกษา. มหาวิทยาลัยสยาม.
Fayol, H. (1949). General and industrial management. (C. Storrs, Trans.). London: Pitman. (Original work published 1916).
Katz, D., & Kahn, R. L. (1978). The social psychology of organizations (2nd ed.). Wiley.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
McClelland, D. C. (1961). The achieving society,New York: Van Nostrand.
McClelland, D. C., Atkinson, J. W., Clark, R. A. and Lowell, E. L., (1953). The achievement Motive. New York: Appleton-Century-Crofts.
Schein, E. H. (2010). Organizational Culture and Leadership. (4th ed.). San Francisco, CA: Jossey-Bass.
Spencer, L.M. and S.M. Spencer. (1993).Competency at Work: Models for Superior Performance. New York: John Wiley & Sons.
