การลดก๊าซเรือนกระจกด้วยการคัดแยกขยะเพื่อการรีไซเคิลภายใต้โครงการสนับสนุนกิจกรรมลดก๊าซเรือนกระจก กรณีศึกษา : สำนักวิทยบริการและเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ประเมินศักยภาพการลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกจากกิจกรรมการคัดแยกขยะรีไซเคิลของสำนักวิทยบริการและเทคโนโลยีสารสนเทศ และ
2) วิเคราะห์ประสิทธิภาพของการคัดแยกขยะแต่ละประเภทตามเกณฑ์โครงการ Low Emission Support Scheme (LESS) ขององค์การการจัดการก๊าซเรือนกระจก การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research โดยบุคลากรของหน่วยงานจำนวน 30 คน และมีผู้ใช้บริการ เฉลี่ยวันละ 80–120 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบบันทึกข้อมูลการคัดแยกขยะ แบบฟอร์มการจำแนกประเภทขยะตามเกณฑ์โครงการ LESS และตารางค่า Emission Factor จากฐานข้อมูลบัญชีการปล่อยก๊าซเรือนกระจกของ Intergovernmental Panel on Climate Change การเก็บรวบรวมข้อมูลดำเนินการโดยการชั่งน้ำหนักขยะและบันทึกประเภทของขยะรายเดือนตลอดปี พ.ศ. 2567 จากจุดคัดแยกขยะภายในหน่วยงาน จำนวน 2 จุด สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-way ANOVA) และการวิเคราะห์สหสัมพันธ์ (Correlation analysis)
ผลการวิจัย พบว่า 1) ปริมาณขยะรวมทั้งปีเท่ากับ 1,662.10 kg/year โดยขยะทั่วไปมีสัดส่วนสูงที่สุด (43.10%) รองลงมาคือขยะอินทรีย์ (32.10%) และขยะรีไซเคิล (25.30%) การนำขยะรีไซเคิลกลับมาใช้ประโยชน์จำนวน 353.80 kg/year สามารถลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกได้ 739.84 kgCO2eq/year โดยวัสดุที่มีศักยภาพสูงในการลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจก ได้แก่ ขวดพลาสติก กระดาษ และกระป๋องอะลูมิเนียม และ 2) ผลวิเคราะห์ประสิทธิภาพของการคัดแยกขยะแต่ละประเภทตามเกณฑ์โครงการ LESS พบว่าปริมาณขยะแต่ละประเภทแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.01) และปริมาณขยะมีความสัมพันธ์เชิงบวกกับจำนวนผู้ใช้บริการ(r=0.88) ผลการศึกษานี้สะท้อนให้เห็นว่าการคัดแยกขยะต้นทางสามารถเป็นกลไกสำคัญในการลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกและสนับสนุนการจัดการของเสียอย่างยั่งยืนในองค์กร
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมควบคุมมลพิษ. (2566). รายงานสถานการณ์มลพิษของประเทศไทย ปี 2566.กรุงเทพมหานคร: กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม.
องค์การบริหารจัดการก๊าซเรือนกระจก (องค์การมหาชน). (2565). แนวทางการดำเนินโครงการสนับสนุนกิจกรรมลดก๊าซเรือนกระจก (LESS). กรุงเทพมหานคร: องค์การบริหารจัดการก๊าซเรือนกระจก.
สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ. (2564). เศรษฐกิจ BCG: โมเดลเศรษฐกิจชีวภาพ-หมุนเวียน-สีเขียว. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ.
Chen, Y., Li, X., Wang, H., Zhang, L., Liu, Q., and Zhao, J. (2023). Environmental benefits of plastic recycling and waste management strategies: A life cycle assessment approach. Resources, Conservation and Recycling, 188, 106643.
Geissdoerfer, M., Savaget, P., Bocken, N. M. P., and Hultink, E. J. (2017). The circular economy – A new sustainability paradigm? Journal of Cleaner Production, 143, 757–768.
Intergovernmental Panel on Climate Change. (2019). 2019 refinement to the 2006 IPCC guidelines for national greenhouse gas inventories.
United Nations. (2015). Transforming our world: The 2030 agenda for sustainable development.
Wang, L., Li, Y., Chen, B., Zhang, Y., Liu, S., and Xu, H. (2021). Waste generation and recycling behavior in higher education institutions: Implications for sustainable campus management. Journal of Cleaner Production, 286, 124967.
Zhang, C., Hu, M., Dong, L., Gebremariam, A., Miranda-Xicotencatl, B., Di Maio, F., Tukker, A., and Boonman, H. (2022). Eco-efficiency assessment of technological innovations in high-grade plastic recycling. Science of the Total Environment, 804, 150119.
