การใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อพัฒนาทักษะการเป็นผู้บริหารการศึกษา ในอนาคตของนักศึกษาปริญญาโท สาขาวิชาการบริหารการศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาระดับการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อพัฒนาทักษะการเป็นผู้บริหารการศึกษาในอนาคตของนักศึกษาปริญญาโท สาขาวิชาการบริหารการศึกษา และ (2) ศึกษาแนวทางการพัฒนาการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการเสริมสร้างทักษะการเป็นผู้บริหารการศึกษาในอนาคต การวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสานวิธี กลุ่มตัวอย่างเชิงปริมาณ ได้แก่ นักศึกษาปริญญาโท สาขาวิชาการบริหารการศึกษา วิทยาลัยนครราชสีมา ปีการศึกษา 2568 จำนวน 125 คน ได้มาจากการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม และแบบคำถามปลายเปิดหรือแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง กลุ่มผู้ให้ข้อมูลเชิงคุณภาพ จำนวน 10–15 คน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยสถิติเชิงพรรณนา และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
- ระดับการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อพัฒนาทักษะการเป็นผู้บริหารการศึกษาในอนาคตของนักศึกษาปริญญาโท โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก โดยด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดคือ ทักษะการสื่อสารและการทำงานร่วมกันบนสื่อดิจิทัล ขณะที่ทักษะการตัดสินใจบนฐานข้อมูลมีค่าเฉลี่ยต่ำกว่าด้านอื่น
- แนวทางการพัฒนาการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการเสริมสร้างทักษะการเป็นผู้บริหารการศึกษาในอนาคต มีแนวทาง 5 ประเด็น ได้แก่ 1) การพัฒนาหลักสูตรการบริหารการศึกษา 2) การจัดการเรียนรู้เชิงปฏิบัติ 3) การเสริมสร้างทักษะการใช้ข้อมูล 4) การคำนึงถึงบริบทสถานศึกษา 5) การส่งเสริมทัศนคติผู้นำดิจิทัล ซึ่งผลการวิจัยนี้นำไปสู่การสังเคราะห์องค์ความรู้ใหม่ในรูปแบบ โมเดลสมรรถนะผู้นำดิจิทัลเพื่อการบริหารการศึกษาในอนาคต ซึ่งประกอบด้วย 4 องค์ประกอบ ได้แก่ การคิดเชิงกลยุทธ์ในโลกดิจิทัล การสื่อสารและการทำงานร่วมกันบนสื่อดิจิทัล การตัดสินใจบนฐานข้อมูล และการจัดการนวัตกรรมและการเปลี่ยนแปลงดิจิทัล โมเดลดังกล่าวสามารถใช้เป็นกรอบแนวคิดในการพัฒนาหลักสูตรและการจัดการเรียนรู้เพื่อเตรียมความพร้อมผู้บริหารการศึกษาในยุคดิจิทัลได้อย่างเป็นระบบ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กิตติศักดิ์ รัตนรักษ์. (2562). ภาวะผู้นำทางการศึกษาในยุคการเปลี่ยนแปลง. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
วิจารณ์ พานิช. (2564). การเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21: ครูเพื่อศิษย์ในโลกดิจิทัล. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสยามกัมมาจล.
สุรพงษ์ พันธ์ศรีเพชร. (2561). การบริหารสถานศึกษายุคใหม่. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต.
อำนาจ เย็นสบาย. (2561). การบริหารแบบมีส่วนร่วมในองค์กรการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Bush, T. (2020). Theories of educational leadership and management (5th ed.). London, UK: Sage Publications.
Fullan, M. (2016). The new meaning of educational change (5th ed.). New York, NY: Teachers College Press.
Hallinger, P. (2018). Bringing context out of the shadows of leadership. Educational Management Administration & Leadership, 46(1), 5–24.
Hargreaves, A., & Fullan, M. (2015). Professional capital: Transforming teaching in every school. New York, NY: Teachers College Press.
OECD. (2018). Education policy outlook 2018: Putting student learning at the centre. Paris: OECD Publishing.
. (2019). Innovating education and educating for innovation: The power of digital technologies and skills. Paris: OECD Publishing.
UNESCO. (2019). Framework for ICT competency standards for teachers. Paris: UNESCO.
. (2021). Reimagining our futures together: A new social contract for education. Paris: UNESCO.
World Bank. (2020). Education technology (EdTech) in education. Washington, DC: World Bank.
Yukl, G. (2013). Leadership in organizations (8th ed.). Boston, MA: Pearson Education.
