การสร้างความร่วมมือเชิงนโยบาย เพื่อการพัฒนาเมืองอัจฉริยะอย่างยั่งยืน

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์การสร้างความร่วมมือเชิงนโยบาย            เพื่อการพัฒนาเมืองอัจฉริยะอย่างยั่งยืน โดยเน้นบทบาทและความสำคัญของกลไกความร่วมมือเชิงนโยบายระหว่างภาครัฐ ภาคเอกชน และภาคประชาสังคม ในการขับเคลื่อนการพัฒนาเมืองอัจฉริยะอย่างยั่งยืน สร้างดุลยภาพระหว่างการใช้เทคโนโลยีและนวัตกรรมกับการคำนึงถึงคุณค่าทางสังคมและวัฒนธรรม นำเสนอแนวทางการสร้างกลไกที่โปร่งใสและมี               ธรรมาภิบาล เพราะสังคมในยุคปัจจุบัน มีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ทั้งในด้านเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม การพัฒนาเมือง จึงจำเป็นต้องปรับเปลี่ยนจากรูปแบบเดิมไปสู่แนวทางที่ชาญฉลาดและยั่งยืนยิ่ง แนวคิดเรื่องเมืองอัจฉริยะ จึงถูกนำมาใช้เพื่อเป็นเครื่องมือในการจัดการปัญหาต่าง ๆ อาทิ ปัญหาการจราจรติดขัด มลพิษทางอากาศ การจัดการพลังงาน และทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพ รวมถึงการยกระดับคุณภาพชีวิตของประชาชน และเศรษฐกิจของประชากรผู้อยู่อาศัย การอยู่ร่วมกันของชุมชนภายใต้ความสงบสุข ปลอดภัย มีสุขภาพที่ดี แก้ปัญหามลพิษ สิ่งแวดล้อม การพัฒนาเมืองอัจฉริยะจะต้องมีการบูรณาการและการทำงานร่วมกันอย่างเป็นระบบ การพัฒนาที่ขาดการวางแผนอย่างรอบด้าน   อาจนำไปสู่ปัญหาใหม่ ๆ เช่น ความเหลื่อมล้ำทางดิจิทัล การละเลยความต้องการของชุมชนดั้งเดิม หรือความไม่สมดุลระหว่างผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจและคุณภาพชีวิต พร้อมกันนี้จะต้องมีการบูรณาการหลักพุทธธรรม คือ หลักไตรสิกขา 3 เพื่อพัฒนาพฤติกรรม พัฒนาจิตใจ และการพัฒนาความรู้ เพราะการพัฒนาเมืองอัจฉริยะที่ยั่งยืน จำเป็นต้องอาศัยการผสมผสานระหว่างนวัตกรรมทางเทคโนโลยีกับหลักการบริหารจัดการที่ดีและหลักพุทธธรรม เพื่อให้ประชาชนทุกภาคส่วนได้รับประโยชน์อย่างทั่วถึงและเป็นธรรม