สภาพปัญหาและความต้องการพัฒนาหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา (หลักสูตรปรับปรุง 2572) คณะศึกษาศาสตร์ วิทยาลัยนครราชสีมา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัญหาในการ บริหารและการจัดการหลักสูตร ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา ในด้านโครงสร้างหลักสูตร การจัดการเรียนรู้ การประเมินผล และการกำกับคุณภาพหลักสูตร2) ศึกษาความต้องการในการพัฒนาหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา ให้สอดคล้องกับบริบทการเปลี่ยนแปลงทางการศึกษา สมรรถนะผู้นำทางการบริหารการศึกษา และมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษา และ 3) เสนอแนวทางการพัฒนาหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา (หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. 2572) ในเชิงโครงสร้างหลักสูตร รายวิชา กระบวนการจัดการเรียนรู้ และระบบประกันคุณภาพหลักสูตร กลุ่มผู้ให้ข้อมูลได้แก่ อาจารย์ จำนวน 11 คน นักศึกษา จำนวน 16 คน และผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามแบบประมาณค่า 5 ระดับ และแบบสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ความถี่ และร้อยละ
ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัญหาและความต้องการในการพัฒนาหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา ให้สอดคล้องกับบริบทการเปลี่ยนแปลงทางการศึกษา สมรรถนะผู้นำทางการบริหารการศึกษา และมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษา โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก 2) ต้องการพัฒนาการบริหารการศึกษาอย่างรอบด้าน ทั้งด้านสมรรถนะผู้นำ โครงสร้างหลักสูตรและรายวิชา การประเมินผล และการพัฒนาความรู้ ทักษะ จริยธรรม และลักษณะบุคคล และ 3) ควรปรับโครงสร้างให้ยึดมาตรฐานระดับสูง เน้นสมรรถนะนักวิจัยและภาวะผู้นำที่สามารถสร้างองค์ความรู้ใหม่และตอบสนองต่อบริบทการเปลี่ยนแปลงของโลก การออกแบบรายวิชาและการจัดการเรียนรู้ควรมุ่งบูรณาการทฤษฎี การปฏิบัติ เทคโนโลยี และการวิจัย ผ่านกระบวนการเรียนรู้เชิงรุกและเชิงประสบการณ์การประเมินผลและประกันคุณภาพเน้นผลลัพธ์การเรียนรู้และผลงานจริง อิงมาตรฐานสากล เพื่อสะท้อนคุณภาพผู้สำเร็จการศึกษาอย่างเป็นรูปธรรม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2565). มาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษา พ.ศ. 2565. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
พงศ์ศักดิ์ นาคะวงศ์, ธนพล สุวรรณศรี และ อรทัย บุญเรือง. (2566). สมรรถนะผู้นำทางการศึกษากับประสิทธิผลการบริหารสถานศึกษา. วารสารสหศาสตร์ศึกษาการพัฒนาสังคม, 6(1), 71–88.
ศิริชัย ใจดี, สมพร แสงทอง และ วราภรณ์ คงมั่น. (2564). การบริหารจัดการหลักสูตรระดับบัณฑิตศึกษาในบริบทการเปลี่ยนแปลงทางการศึกษา. วารสารสหศาสตร์ศึกษาการพัฒนาสังคม, 4(2), 45–60.
สุภาวดี พรหมอินทร์, ชาญชัย ศรีสุข และ กนกวรรณ บุญส่ง. (2565). การพัฒนาหลักสูตรฐานสมรรถนะในระดับบัณฑิตศึกษา. วารสารสหศาสตร์ศึกษาการพัฒนาสังคม, 5(1), 23–38.
AUN-QA. (2020). Guide to AUN-QA assessment at programme level (Version 4.0). ASEAN University Network.
Biggs, J., & Tang, C. (2019). Teaching for quality learning at university (4th ed.). McGraw-Hill Education.
Boud, D., & Falchikov, N. (2019). Rethinking assessment in higher education: Learning for the longer term. Routledge.
Bush, T. (2020). Theories of educational leadership and management (5th ed.). Sage Publications.
Fullan, M. (2020). Leading in a culture of change. Jossey-Bass.
Healey, M., & Jenkins, A. (2020). Developing undergraduate research and inquiry. Higher Education Academy.
Northouse, P. G. (2021). Leadership: Theory and practice (9th ed.). Sage Publications.
OECD. (2019). Future of education and skills 2030: OECD learning compass 2030. OECD Publishing.
Teichler, U. (2021). Higher education and the world of work: Conceptual frameworks, comparative perspectives, empirical findings. Springer.
