การนำเสนอสื่อส่งผลต่อการตัดสินใจเลือกตั้งในประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาบทบาทและอิทธิพลของการนำเสนอสื่อที่มีต่อการตัดสินใจเลือกตั้งของประชาชนไทยในบริบทของการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยีสื่อสารมวลชนและโครงสร้างทางการเมืองร่วมสมัย การสื่อสารทางการเมืองผ่านสื่อกระแสหลักและสื่อดิจิทัลได้กลายเป็นกลไกสำคัญในการกำหนดกรอบความคิด การรับรู้ และทัศนคติของผู้มีสิทธิเลือกตั้ง บทความนี้ใช้การทบทวนวรรณกรรมเชิงเอกสาร วิเคราะห์แนวคิดทฤษฎีการสื่อสารทางการเมือง ทฤษฎีการกำหนดวาระข่าวสาร (Agenda Setting) ทฤษฎีกรอบข่าว (Framing) และทฤษฎีการโน้มน้าวใจ เพื่อนำมาประยุกต์อธิบายพฤติกรรมการตัดสินใจของผู้เลือกตั้งไทย ผลการศึกษา พบว่า การนำเสนอสื่อมีอิทธิพลต่อการรับรู้ภาพลักษณ์ของพรรคการเมือง ความเชื่อถือในผู้สมัคร และระดับความเชื่อมั่นต่อระบบประชาธิปไตยโดยรวม อีกทั้งยังสามารถกระตุ้นหรือบั่นทอนการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนได้อย่างมีนัยสำคัญ บทความเสนอข้อเสนอแนะเชิงนโยบายเพื่อพัฒนาคุณภาพสื่อและเสริมสร้างทักษะรู้เท่าทันสื่อของประชาชน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กิตติคุณ สุริยะ. (2561). สื่อมวลชนกับประชาธิปไตยไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชาญวิทย์ เกษตรศิริ. (2561). การเมืองไทยในกระแสโลกาภิวัตน์. กรุงเทพมหานคร: มติชน.
ณรงค์ เพชรประเสริฐ. (2563). เศรษฐศาสตร์การเมืองไทยร่วมสมัย. กรุงเทพมหานคร: ฟ้าเดียวกัน.
ธเนศ วงศ์ยานนาวา. (2563). ข่าวปลอมกับการเมืองไทย. กรุงเทพมหานคร: ศยาม.
วรากรณ์ สามโกเศศ. (2562). สังคมข่าวสารกับประชาธิปไตย. กรุงเทพมหานคร: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
สมเกียรติ ตั้งกิจวานิชย์. (2564). โครงสร้างสื่อและทุนในประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (TDRI).
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร. (2560). การสื่อสารทางการเมือง. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อเนก เหล่าธรรมทัศน์. (2559). วัฒนธรรมการเมืองไทย. กรุงเทพมหานคร: มติชน.
Entman, R. M. (1993). Framing Toward clarification of a fractured paradigm. Journal of Communication, 43(4), 51–58.
Iyengar, S. (1991). Is anyone responsible? How television frames political issues. University of Chicago Press.
Katz, E., & Lazarsfeld, P. F. (1955). Personal influence. Free Press.
McCombs, M. (2014). Setting the agenda. Polity Press.
McCombs, M., & Shaw, D. (1972). The agenda-setting function of mass media. Public Opinion Quarterly, 36(2), 176–187.
McNair, B. (2018). An introduction to political communication. Routledge.
Norris, P. (2020). Digital divide and political engagement. Cambridge University Press.
Pariser, E. (2011). The filter bubble. Penguin.
Petty, R. E., & Cacioppo, J. T. (1986). Communication and persuasion. Springer.
Sunstein, C. R. (2017). #Republic Divided democracy in the age of social media.
Princeton University Press.
