การพัฒนาทักษะการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ เรื่อง สมการเชิงเส้น ตัวแปรเดียวด้วยการจัดการเรียนรู้โดยใช้การสอนแนะให้รู้คิดร่วมกับเทคนิคเพื่อนคู่คิดของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนากิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้การสอนแนะให้รู้คิดร่วมกับเทคนิคเพื่อนคู่คิด 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนเรื่องสมการเชิงเส้นตัวแปรเดียว ระหว่างก่อนเรียนกับหลังเรียน 3) พัฒนาทักษะการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียน เรื่องสมการเชิงเส้นตัวแปรเดียว และ 4) ศึกษาเจตคติทางคณิตศาสตร์หลังการจัดการเรียนรู้โดยใช้การสอนแนะให้รู้คิดร่วมกับเทคนิคเพื่อนคู่คิด โดยใช้รูปแบบการวิจัยเชิงทดลองโดยสุ่มตัวอย่างกลุ่มเดียวที่มีการทดสอบก่อนเรียนและหลังเรียน กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนทุ่งมะพร้าววิทยา จำนวน 43 คน ซึ่งได้มาโดยสุ่มตัวอย่างแบบกลุ่ม เครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล ประกอบด้วยแผนการจัดการเรียนรู้ 10 แผน แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ 20 ข้อ แบบทดสอบวัดทักษะการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ 2 ข้อ และแบบวัดเจตคติทางคณิตศาสตร์ 15 ข้อ และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพื้นฐาน ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที
ผลการวิจัย พบว่า 1) ประสิทธิภาพของการจัดการเรียนรู้โดยใช้การสอนแนะให้รู้คิดร่วมกับเทคนิคเพื่อนคู่คิด มีค่า E1/E2 = 84.49/80.81 และประสิทธิผลของการจัดการเรียนรู้โดยใช้การสอนแนะให้รู้คิดร่วมกับเทคนิคเพื่อนคู่คิด มีค่า E.I. = 0.75 2) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3) ทักษะการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 4) เจตคติทางคณิตศาสตร์หลังการจัดการเรียนรู้มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.20 อยู่ในระดับมาก
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กมลทิพย์ เกตุศรี. (2564). การศึกษาความสามารถในการแก้ปัญหาและการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 เรื่อง พื้นที่ผิวและปริมาตร โดยการสอนแนะให้รู้คิด (CGI) ร่วมกับการนึกภาพ (Visualization) กับการสอนแบบปกติ. ใน วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
กุลิสรา อินทราช. (2566). การศึกษาผลการจัดการเรียนรู้โดยใช้การสอนแนะให้รู้คิด (CGI) ร่วมกับเทคนิคเพื่อนคู่คิด (Think Pair Share) เรื่องอสมการ ที่มีต่อความสามารถในการแก้ปัญหาและการสื่อสารทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
ทิพย์วรรณ จันทร์เขียว. (2564). การจัดการเรียนรู้โดยใช้กระบวนการแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์ร่วมกับเทคนิคเพื่อนคู่คิด (Think-Pair-Share) ที่มีต่อความสามารถในการแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์ทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. ใน ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ทิศนา แขมมณี. (2558). (พิมพ์ครั้งที่ 19). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธัญญารัตน์ เจริญสุข. (2564). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเรื่องการแก้โจทย์ปัญหาสมการเชิงเส้นตัวแปรเดียว โดยประยุกต์รูปแบบการจัดการเรียนรู้ที่ผสานแนวคิดการสอนให้รู้คิดร่วมกับเทคนิค STAD ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนมัธยมศึกษาเทศบาลเมืองสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
พิมพ์ชนก เจริญศิริ. (2566). ผลการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดการสอนแนะให้รู้คิดที่มีต่อทักษะการแก้ปัญหาคณิตศาสตร์ เรื่องสมการเชิงเส้นตัวแปรเดียว. วารสารวิจัยทางการศึกษาศึกษาศาสตร์, 14(1), 95-110.
มณีญา สุราช. (2560). การวัดและประเมินผลการศึกษา. ใน เอกสารประกอบการสอน. คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. (2560). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลาง กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560)
ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สุคนธ์ สินธพานนท์ และคณะ. (2545). การจัดขั้นตอนการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญตามหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพมหานคร: อักษรเจริญทัศน์.
อุษา ภิรมย์รักษ์. (2562). การพัฒนาความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ด้วยการจัดการเรียนรู้แบบการสอนแนะให้รู้คิด (CGI) ร่วมกับเทคนิคเพื่อนคู่คิด (Think-Pair-Share) ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
Carpenter, T. P. & Fennema, E. (1988). Research and cognitively guided instruction. Integrating Research on Teaching and Learning Mathematics, 2-19.
Chakra, A. & Kandhiraju, L. (2024). Life Skills - The 21st Century Skills. International Journal for Multidisciplinary Research, 6(4). เรียกใช้เมื่อ 11 มีนาคม 2569 จาก https://doi.org/10.36948/ijfmr.2024.v06i04.24402
Dunst, C. J. & Triette, C. M. (1996). Empowerment, effective helpgiving practices and family-Centered care. Pediatr Nurs, 22(2), 334-337.
Elizabet, B. (1990). Ecotourism: The Potentials and Pitfalls. Vol.1 and 2. Washington, D.C.: World Wildlife Fund.
Good, C. V. (1973). Dictionary of Education. New York: McGraw-Hill Book.
Hankes, J. E. (1998). Native American pedagogy and cognitive-based mathematics Instruction. New York: Taylor & Francis.
Lyman, F. (1981). The Responsive Classroom Discussion: the Inclusion of All Students. In Mainstreaming Digest. University of Maryland.
Sampsel, A. (2013). Finding the effects of think-pair-share on student confidence and participation. ใน Honors Projects. เรียกใช้เมื่อ 11 มีนาคม 2569 จาก https://scholarworks.bgsu.edu/honorsprojects/28
Wilson, J. W. (1971). Evaluation of Learning in Secondary School Mathematics. ใน Handbook on Formative and Summative Evaluation of Student Learning. New York: McGraw-Hill Book.
