การศึกษาแนวทางการบริหารหลักสูตรท้องถิ่นโดยบูรณาการหลักพุทธธรรมจากประเพณีบุญบั้งไฟ ในสถานศึกษาสังกัดเทศบาลนครอุดรธานี
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาหลักธรรมทางพระพุทธศาสนาที่ปรากฏในประเพณีบุญบั้งไฟของชาวอีสาน (2) พัฒนาแนวทางการบริหารหลักสูตรท้องถิ่นโดยบูรณาการหลักพุทธธรรมจากประเพณีบุญบั้งไฟในสถานศึกษาสังกัดเทศบาลนครอุดรธานี และ (3) ศึกษาผลสัมฤทธิ์ของแนวทางดังกล่าว การวิจัยใช้ระเบียบวิธีแบบผสานวิธี โดยเก็บข้อมูลจากผู้ให้ข้อมูลสำคัญและแบบสอบถาม รวม 235 คน ในการทดลองใช้กลุ่มตัวอย่างจากการสุ่มแบบกลุ่ม คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนมัธยมเทศบาล 6 นครอุดรธานี จำนวน 40 คน เพื่อเปรียบเทียบผลการเรียนรู้ก่อนและหลังการจัดการเรียนรู้ที่บูรณาการเนื้อหาประเพณีบุญบั้งไฟ เครื่องมือวิจัย ได้แก่ แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และแบบสัมภาษณ์ การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณใช้ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพวิเคราะห์ด้วยวิธีพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า
1) หลักธรรมที่ปรากฏในประเพณีบุญบั้งไฟของชาวอีสานประกอบด้วย ความกตัญญูกตเวที ความสามัคคี หลักสังคหวัตถุ 4 หลักอิทธิบาท 4 สมาธิ บุญกิริยาวัตถุ 3 และความมีจิตอาสา ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่าประเพณีบุญบั้งไฟมิได้เป็นเพียงกิจกรรมทางวัฒนธรรม หากแต่เป็นกระบวนการถ่ายทอดคุณค่าทางพระพุทธศาสนาและการอยู่ร่วมกันของชุมชนอย่างเป็นระบบ
2) แนวทางการบริหารหลักสูตรท้องถิ่นโดยบูรณาการหลักพุทธธรรมจากประเพณีบุญบั้งไฟ ได้รับการพัฒนาในกลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 โดยจัดทำเป็นหน่วยการเรียนรู้เรื่อง “ประเพณีบุญบั้งไฟ” และ “หลักธรรมที่ปรากฏในประเพณีบุญบั้งไฟ” พร้อมทั้งมีการแต่งตั้งคณะกรรมการจัดทำหลักสูตรและคณะกรรมการวิพากษ์หลักสูตรก่อนนำไปใช้จริง เพื่อให้การบริหารหลักสูตรมีความถูกต้อง เหมาะสม และสอดคล้องกับบริบทท้องถิ่น
3) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนหลังเข้าร่วมกิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวทางดังกล่าวมีคะแนนเฉลี่ยสูงขึ้น โดยคะแนนเฉลี่ยก่อนเรียนเท่ากับ 9.45 และคะแนนเฉลี่ยหลังเรียนเพิ่มขึ้นเป็น 14.15 ซึ่งคะแนนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 แสดงให้เห็นว่า การบูรณาการประเพณีบุญบั้งไฟร่วมกับหลักพุทธธรรมในหลักสูตรท้องถิ่นสามารถพัฒนาการเรียนรู้ของผู้เรียนได้อย่างมีประสิทธิภาพ
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ. 2551. กรุงเทพมหานคร: ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
ชูศักดิ์ วรรณกูล. (2561). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นในโรงเรียนขยายโอกาส. นครราชสีมา: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
พนมไพร ศรีเนย. (2563). พุทธจิตวิทยากับการศึกษาไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไพฑูรย์ สอนเนย. (2563). การบูรณาการพุทธจิตวิทยาในการจัดการเรียนรู้ระดับมัธยมศึกษา. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วรเดช ชูธรรม. (2562). การบูรณาการหลักธรรมทางพุทธศาสนาในกิจกรรมชุมชนท้องถิ่น: กรณีศึกษาอีสาน. ใน รายงานการวิจัย. คณะสังคมศาสตร์: มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.
วันดี ทรงธรรมวัฒ. (2562). ประเพณีอีสานกับหลักธรรมทางพระพุทธศาสนา. อุบลราชธานี: มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.
ศรีโพธิ์ ทองสุข. (2562). หลักสูตรท้องถิ่นกับการเรียนรู้ฐานวัฒนธรรม. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ศิริลักษณ์ ศรีโพธิ์. (2562). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นโดยใช้ภูมิปัญญาท้องถิ่น: กรณีศึกษาโรงเรียนสังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. ใน รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สมชาย วรรณะจันทร์. (2560). วัฒนธรรมอีสานกับพุทธวิถี. ขอนแก่น: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัย ขอนแก่น.
สมหมาย อ่อนวรรณะ. (2560). หลักธรรมทางพุทธศาสนาในประเพณีบุญบั้งไฟ: กรณีศึกษาอำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัย ขอนแก่น.
อุดมพร สุขภัทร. (2560). การบริหารหลักสูตรและการจัดการเรียนรู้สู่ศตวรรษที่ 21. กรุงเทพ มหานคร: วี.เจ.พริ้นติ้ง.
อุทุมพร ตั้งกิตติภักดี. (2560). การบริหารหลักสูตรและการจัดการเรียนรู้ในโรงเรียนมัธยม ศึกษา. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.