การบริหารกิจการฮัจย์ในการพัฒนาอย่างยั่งยืนภายใต้กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่อง “การบริหารกิจการฮัจย์ในการพัฒนาอย่างยั่งยืนภายใต้กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย” มุ่งศึกษาพัฒนาการของการบริหารกิจการฮัจย์ของประเทศไทย ตั้งแต่ระบบที่ขับเคลื่อนโดยภาคเอกชนและผู้นำกลุ่มไปสู่ระบบราชการที่มีกรอบกฎหมายรองรับ ได้แก่ พระราชบัญญัติส่งเสริมกิจการฮัจย์ พ.ศ. 2524 2532 และ 2559 รวมถึงศึกษานโยบาย บทบาท และหน้าที่ของกรมการปกครองในฐานะหน่วยงานหลักในการประสานงานและดูแลผู้แสวงบุญไทย งานวิจัยใช้ระเบียบวิธีเชิงคุณภาพ ผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึก การสนทนากลุ่ม การระดมสมอง และการวิเคราะห์เอกสาร โดยมีกลุ่มผู้ให้ข้อมูลรวม 45 คน ครอบคลุมเจ้าหน้าที่รัฐ ผู้ทรงคุณวุฒิ ผู้ประกอบกิจการฮัจย์ ผู้นำกลุ่ม และผู้แสวงบุญ การวิเคราะห์ข้อมูลประยุกต์วิธีของ Colaizzi เพื่อสังเคราะห์ประเด็นอย่างเป็นระบบ ผลการวิจัยพบว่า การโอนภารกิจฮัจย์สู่กรมการปกครองช่วยให้เกิดประสิทธิภาพด้านโครงสร้างและเครือข่ายการบริการ แต่ยังมีข้อจำกัดด้านบุคลากร งบประมาณ เทคโนโลยี รวมทั้งข้อกำหนดใหม่ของซาอุดีอาระเบียภายใต้วิสัยทัศน์ 2030 ข้อเสนอแนะสำคัญ ได้แก่ การยกระดับสถานะหน่วยงานฮัจย์ การกำหนดยุทธศาสตร์เฉพาะด้าน การพัฒนาระบบเทคโนโลยี กองทุนฮัจย์ การเสริมทักษะบุคลากร และการกำกับมาตรฐานผู้ประกอบการให้โปร่งใสและเป็นธรรม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม. (2560). ใน รายงานผลการดำเนินงานฮัจย์ประจำปี. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงวัฒนธรรม.
จิราพร เปี้ยสินธุ. (2563). การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปรากฏการณ์วิทยา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
มาโนช พรหมปัญโญ. (2557). การบริหารจัดการการท่องเที่ยวเพื่อประกอบพิธีฮัจย์ในประเทศไทย. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, 9(1), 78–93.
ณฤทธิ์ ประจงแต่ง และ โชติ บดีรัฐ. (2567). การบริหารงานตามกรอบแนวคิดของแมคคินซีย์ 7-S เพื่อสร้างองค์การแห่งการเรียนรู้. วารสาร Roi Kaensarn Academi, 9(9), 1568–1588.
ศราวุฒิ อารีย์, อารีฝีน ยามา และ ซารีฮาน สุหลง. (2565). การบริหารจัดการฮัจญ์ของซาอุดิอาระเบีย: สำรวจปัญหาการดำเนินกิจการฮัจญ์ของไทยและรูปแบบการจัดการของอินโดนีเซีย มาเลเซีย และสิงคโปร์. วารสารชุมชนวิจัย มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา, 16(3), 82–96.
สำนักเลขาธิการคณะกรรมการส่งเสริมกิจการฮัจย์แห่งประเทศไทย. (2566). ใน รายงานสรุปผลการบริหารจัดการฮัจย์ประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักนายกรัฐมนตรี.
อับบ๊าส พาลีเขตต์ และ คณะ. (2561). การศึกษาเปรียบเทียบรูปแบบการดำเนินงานกิจการฮัจย์ระหว่างประเทศไทยกับประเทศมาเลเซีย. ยะลา: มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา.
Alzayani, S. (2015). The experience of lifestyle changes among Middle Eastern graduate students in the United States. European Journal of Educational Sciences, 2(1), 73
Parsons, T., & Shils, E. (Eds.). (1951). Toward a general theory of action. Harvard University Press.
Vision 2030. (2022). The journey so far. เรียกใช้เมื่อ 13 กันยายน 2568 จาก https://www.vision2030.gov.sa/media/h4tosn55/ceda-vision-2030-5-year-update-v22.p
