การพัฒนารูปแบบการนิเทศภายในด้วยกระบวนการ SPIIE เพื่อส่งเสริมการจัดการเรียนรู้ของครูยุคใหม่ โรงเรียนบ้านกันเตรียง
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาสภาพปัจจุบัน ปัญหาและสภาพที่พึงประสงค์ของการนิเทศภายในด้วยกระบวนการ SPIIE เพื่อส่งเสริมการจัดการเรียนรู้ของครูยุคใหม่ โรงเรียนบ้านกันเตรียง (2) เพื่อสร้างและตรวจสอบรูปแบบการนิเทศภายในด้วยกระบวนการ SPIIE เพื่อส่งเสริมการจัดการเรียนรู้ของครูยุคใหม่ โรงเรียนบ้านกันเตรียง (3) เพื่อทดลองใช้รูปแบบการนิเทศภายในด้วยกระบวนการ SPIIE เพื่อส่งเสริมการจัดการเรียนรู้ของครูยุคใหม่ โรงเรียนบ้านกันเตรียง และ 4) เพื่อประเมินรูปแบบการนิเทศภายในด้วยกระบวนการ SPIIE เพื่อส่งเสริมการจัดการเรียนรู้ของครูยุคใหม่ โรงเรียนบ้านกันเตรียง ของเคิร์กแพตทริค โดยการวิจัยและพัฒนา กลุ่มตัวอย่างได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษาและครูโรงเรียนบ้านกันเตรียง จำนวน 22 คน ได้โดยวิธีการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่แบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.96 และวิเคราะห์ด้วยสถิตเชิงพรรณนา ได้แก่ค่าเฉลี่ย (𝑥̄) และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.)
ผลการศึกษาพบว่า
1) การติดตามและประเมินผลการนิเทศภายในของโรงเรียนบ้านกันเตรียงยังคงอยู่ในระดับที่สะท้อนถึงสภาพปัญหามาก
2) รูปแบบการนิเทศภายในด้วยกระบวนการ SPIIE เพื่อส่งเสริมการจัดการเรียนรู้ของครูยุคใหม่ โรงเรียนบ้านกันเตรียง มี 6 องค์ประกอบ
3) ผลการตรวจสอบความถูกต้องและความเหมาะสมของรูปแบบนิเทศภายในด้วยกระบวนการ SPIIE พบว่ามีความถูกต้องเหมาะสมในระดับสูงสุด
4) ผลการประเมินรูปแบบการนิเทศภายในด้วยกระบวนการ SPIIE โดยใช้เกณฑ์ของเคิร์กแพตทริกพบว่าครูมีปฏิกิริยาตอบสนองต่อรูปแบบนี้ในระดับมากที่สุด
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรองทอง จิรเดชากุล. (2550). คู่มือการนิเทศภายในโรงเรียน. กรุงเทพมหานคร: ธาราอักษรการพิมพ์.
จรัญ น่วมมะโน. (2562). การพัฒนารูปแบบการนิเทศภายในเพื่อพัฒนาสมรรถนะครูในการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษ สำหรับโรงเรียนมัธยมศึกษาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ฑัณฑิกา ผาลี. (2566). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำครูยุคดิจิทัลในการจัดการเรียนรู้ของโรงเรียนประถมศึกษาในเขตรับผิดชอบสำนักงานศึกษาธิการภาค 11. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
บัณฑิต ตั้งกมลศรี. (2559). ปัจจัยเชิงสาเหตุที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการขับขี่ปลอดภัยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายในเขตภาคเหนือ: วิเคราะห์กลุ่มพหุ. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยบูรพา.
พลชัย ชุมปัญญา. (2566). การพัฒนารูปแบบการบริหารแบบมีส่วนร่วมของผู้บริหารโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา กลุ่มจังหวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง 1. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น, 9(1), 121–134.
เพ็ญสุดา หิรัญเกิด, สำราญ มีแจ้ง และ สถิรพร เชาวน์ชัย. (2566). แนวทางการพัฒนาความเป็นครูมืออาชีพในยุคดิจิทัลของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตร เขต 1. วารสารสังคมศาสตร์ปัญญาพัฒน์, 6(2), 395–404.
มณีวรรณ์ แสงลับ. (2557). การศึกษาปัญหาการนิเทศภายในโรงเรียนบ้านฉางกาญจนกุลวิทยา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 18. ใน วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต.มหาวิทยาลัยบูรพา.
วัชรา เล่าเรียนดี. (2556). ศาสตร์การนิเทศการสอนและการโค้ชการพัฒนาวิชาชีพ: ทฤษฎีกลยุทธ์สู่การปฏิบัติ. (พิมพ์ครั้งที่ 12). มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์.
วาสนา ศรีมาศ. (2566). การพัฒนารูปแบบการนิเทศภายในเพื่อพัฒนาสมรรถนะครูในการจัดการเรียนรู้คณิตศาสตร์ระดับมัธยมศึกษาสำหรับโรงเรียนการกุศลของวัดในพระพุทธศาสนา. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
วิเศษ ปิ่นพิทักษ์. (2565). การประเมินโครงการอบรมเชิงปฏิบัติการพัฒนาข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษาด้านเทคโนโลยีสำหรับการจัดการเรียนการสอนออนไลน์ในสถานการณ์โควิด 19 โดยประยุกต์ใช้รูปแบบของโดนัลด์ แอล เคิร์กแพททริก. วารสารครุศาสตร์ปัญญา, 4(4), 47–57.
สาวิณีย์ เอี่ยมสะอาด. (2564). รูปแบบการนิเทศภายในที่ส่งผลต่อสมรรถนะประจำสายงานของครูในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสิงห์บุรี–อ่างทอง. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.
สุพัตรา ปาระจูม. (2563). การพัฒนาแนวทางการนิเทศภายในแบบเพื่อนช่วยเพื่อน สำหรับสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามหาสารคาม เขต 2. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 7(6), 92–104.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2553). คู่มือการนิเทศเพื่อพัฒนาคุณภาพการจัดการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: พริกหวานกราฟฟิก.