การนำนโยบายพัฒนาคุณภาพชีวิตไปปฏิบัติและการมีส่วนร่วมของประชาชนที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของประชาชนในจังหวัดสุราษฎร์ธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับคุณภาพชีวิตของประชาชนในจังหวัดสุราษฎร์ธานี 2) วิเคราะห์การนำนโยบายพัฒนาคุณภาพชีวิตของประชาชนในจังหวัดสุราษฎร์ธานีไปปฏิบัติ และ 3) เพื่อเสนอแนวทางในการพัฒนาคุณภาพชีวิตของประชาชนในจังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นวิจัยแบบผสมผสาน ประชากรที่ใช้ คือ ประชาชนที่มีอายุ 18 ปี ขึ้นไป ที่มีทะเบียนบ้านอยู่ในจังหวัดสุราษฎร์ธานี จำนวน 1,066,439 คน นำมาคำนวณหาขนาดกลุ่มตัวอย่างโดยใช้สูตรของทาโร ยามาเน่ ได้ จำนวน 400 คน สัมภาษณ์ผู้นำท้องถิ่น และประชาชน รวม 20 คน เครื่องมือการวิจัยได้แก่ แบบสอบถามที่เป็นมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ และแบบสัมภาษณ์นำข้อมูลคุณภาพมาวิเคราะห์เนื้อหา สถิติที่ใช้ได้แก่ แจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ
ผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับคุณภาพชีวิตของประชาชนในจังหวัดสุราษฎร์ธานี การนำนโยบายพัฒนาคุณภาพชีวิตไปปฏิบัติ ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก โดยการจัดสรรทรัพยากร
มีค่าเฉลี่ยต่ำสุด 2) ผลการวิเคราะห์การนำนโยบายพัฒนาคุณภาพชีวิตไปปฏิบัติ และการมีส่วนร่วมของประชาชน การมีส่วนร่วมในการประชุมรับฟังความคิดเห็น และการมีส่วนร่วมในการประเมินผล มีความสัมพันธ์เชิงบวก กับคุณภาพชีวิตของประชาชนในจังหวัดสุราษฎร์ธานี อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3) การพัฒนาคุณภาพชีวิตของประชาชนในจังหวัดสุราษฎร์ธานี จำเป็นต้องขับเคลื่อนด้วย “นโยบายที่ประชาชนมีส่วนร่วมทั้งในด้านการวางแผน การดำเนินงาน และการประเมินผล” พร้อมทั้งปฏิรูปโครงสร้างการทำงานภาครัฐให้เปิดกว้าง โปร่งใส และเข้าใจความซับซ้อนของบริบทพื้นที่
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กาญจน์หทัย กองภา. (2564). การนำนโยบายของกระทรวงสาธารณสุขไปปฏิบัติ: กรณีศึกษา SMART HOSPITAL ในพื้นที่จังหวัดอุดรธานี. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 6(3), 152.
นนทศักดิ์ เอกสันติ์. (2554). การบริหารจัดการขององค์การบริหารส่วนตำบลเพื่อส่งเสริมคุณภาพชีวิตของประชาชน กรณีศึกษา: องค์การบริหารส่วนตำบลเมืองบัว อำเภอชุมพลบุรี จังหวัดสุรินทร์. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหิดล.
พงษ์ภัทร์ รัตนสุวรรณ. (2560). การกำหนดนโยบายสาธารณะเพื่อสุขภาพในระดับท้องถิ่น: กรณีศึกษา เทศบาลตำบลขุนยวม อำเภอขุนยวม จังหวัดแม่ฮ่องสอน. ใน วิทยานิพนธ์. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
พระครูปลัดประวิทย์ วรธมฺโม. (2564). การกำหนดนโยบายสาธารณะของรัฐบาลไทย. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 8(3), 29.
พิมพาภรณ์ พิมพินิจ. (2560). รูปแบบการนำนโยบายสาธารณะด้านสิ่งแวดล้อมไปปฏิบัติในองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครปฐม. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหิดล.
วัชรินทร์ สุทธิชัย. (2555). ปัจจัยที่มีผลต่อความสำเร็จในการนำนโยบายไปปฏิบัติ: กรณีศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏ กลุ่มภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. ใน ดุษฎีนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตร์. มหาวิทยาลัยศรีปทุม.
วาสินี พงศ์ชินฤทธิ. (2554). คุณภาพชีวิตของประชาชนสองฝั่งคลองแสนแสบ. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์).
สันติศักดิ์ กองสุทธิ์ใจ และคณะ. (2565). ประสิทธิผลการดำเนินงานตามหลักธรรมาภิบาลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ส่งผลต่อนโยบายสาธารณะด้านคุณภาพชีวิตประชาชนในจังหวัดลพบุรี. วารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 13(2), 164.
Dye, T. R. (2002). Understanding public policy (10th ed.). Prentice-Hall, Inc.
