การพัฒนาการเรียนเพื่อเสริมสร้างทักษะชีวิตของนักเรียนในยุคปัจจุบัน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อการพัฒนาการเรียนเพื่อเสริมสร้างทักษะชีวิตของนักเรียนในยุคปัจจุบัน พบว่า กระบวนการพัฒนาเสริมสร้างทักษะชีวิตของนักเรียนโดยเป็นการเรียนรู้ผ่านประสบการณ์ของผู้เรียน ประกอบด้วย 4 ขั้นตอน ดังนี้ 1) ขั้นสำรวจความรู้เดิม คือ การสำรวจตนเองและการสนทนาพูดคุยเพื่อให้เกิดองค์ความรู้ 2) ขั้นการลงมือทำกิจกรรม คือ การให้ผู้เรียนได้มีส่วนร่วมในการทำกิจกรรมการเรียนรู้ร่วมกัน 3) ขั้นสะท้อนและวิเคราะห์ คือ การสรุปองค์ความรู้ที่ได้รับจากการทำกิจกรรมระหว่างเรียน 4) ขั้นนำไปใช้ คือ การประยุกต์ใช้องค์ความรู้ที่ได้รับไปดำเนินการใช้ในชีวิต และการเรียนรู้ผ่านประสบการณ์ของผู้เรียนด้วยกันด้วยวิธีการสนทนากลุ่ม การแลกเปลี่ยนประสบการณ์ ต้นแบบหรือแบบอย่างที่อยู่ในจิตใจ รู้จักคิดวิเคราะห์ การรู้จักแก้ไขปัญหารวมถึงการเชื่อมโยงกับเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่สะท้อนถึงกระบวนการเสริมสร้างทักษะการเรียนรู้ของผู้เรียนเป็นสำคัญ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กฤษฎาภรณ์ ทิพใส และคณะ. (2556). การพัฒนาทักษะทางสังคมของนักเรียนระดับปฐมวัยโรงเรียนบานตูม (นพค.15. กรป.กลางอุปถัมภ์) สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 4 จังหวัดศรีษะเกษโดยใช้การจัดกิจกรรมเสริมประสบการณ์. วารสารการวัดผลหารศึกษามหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 19(2), 1-12.
กุสุมาวดี คำเกลี้ยงและคณะ. (2554). หนังสือเรียนรายวิชาพื้นฐานสุขศึกษา 6 ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6. กรุงเทพมหานคร: บริษัท สำนักพิมพ์เอมพันธ์ จำกัด.
เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2546). คุณลักษณะและภาพอนาคตคนไทยที่พึงประสงค์. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานการศึกษาแห่งชาติ.
ถิระนันท์ ผิวผา. (2560). ผลของโปรแกรมการฝึกทักษะชีวิตต่อภาวะซึมเศร้าในนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย. ใน วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ทิศนา แขมมณี. (2551). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิศนา แขมมณี. (2560). รูปแบบการเรียนการสอน: ทางเลือกที่หากหลาย. (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2553). หลักชาวพุทธ. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์บริษัท พิมพ์สวย จำกัด.
ยงยุทธ วงศ์ภิรมย์ศานติ์ และสุวรรณา เรืองกาญจาเศรษฐ์. (2553). ทักษะชีวิต. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส).
วนิดา ขาวมงคล เอกแสงศรี. (2546). หลักการสอนการพัฒนาทักษะชีวิต. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณราชมหาวิทยาลัย.
ศิริพร รุ่งสุวรรณ, นิตยา ตากวิริยะ และวนลดา ทองใบ. (2562). ผลของโปรแกรมฝึกทักษะชีวิตเพื่อลดการดื่มแอลกอฮอล์ของวัยรุ่นนอกระบบการศึกษาที่มีพฤติกรรมการดื่มแอลกอฮอล์จังหวัดนครนายก. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 33(1), 162 – 178.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (ม.ป.ป.). คู่มือทักษะชีวิต. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิ ไร้ท์ ทูเพลย์ ประเทศไทย.
สิริกร รัตนศิริณิชกุล. (2564). การพัฒนาทักษะการเรียนรู้เพื่ออนาคตตามแนวพระพุทธศาสนาของเยาวชนในสังคมไทย. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์, 6(2), 331-345.
สุคนธ์ ภูมิเวทย์. (2554). การออกแบบการสอน Instructional design. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สุวิทย์ มูลคำ และอรทัย มูลคำ. (2545). 20 วิธีการจัดการเรียนรู้. กรุงเทพมหานคร: ภาพพิมพ์.
__________. (2544). การบูรณาการหลักสูตรและการเรียนการสอนโดยเน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ เล่ม 2. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: ภาพพิมพ์.
อาภรณ์ ใจเที่ยง. (2550). หลักการสอน. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: โอเดียสโตร์.
เอกศักดิ์ บุตรลับ. (2537). ครูและการสอน (Teacher and teaching). ภาควิชาหลักสูตรและการสอน สถาบันราชภัฎเพชรบุรี.
Joyce, B., and Weil, M., and Calhoun, E. (2004). Models of Teaching. (7 Th ed). New York :Courtesy of Reece Galleries, Inc.
Saylor, J.G., and others. (1981).“Curriculum Planning for Better Teaching and Learning.”4 th ,ed. New York: Holt, Rinehart and Winston, Inc.
World Health Organization (WHO). (1997). World Health Statistics Annual, Geneva. Switzerland.
