บทบาทการให้บริการสาธารณะของมูลนิธิพระครูเกษมนวการ วัดแหลมทราย ตำบลบ่อยาง อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) บทบาทด้านการให้บริการสาธารณะของมูลนิธิพระครูเกษมนวการ 2) วิเคราะห์กระบวนการดำเนินงาน กลยุทธ์ และกิจกรรมของมูลนิธิที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของประชาชนในพื้นที่ และ 3) เสนอแนวทางส่งเสริมบทบาทของมูลนิธิในการให้บริการสาธารณะแก่ประชาชนในชุมชน การศึกษานี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยเก็บข้อมูลจากเอกสาร หนังสือ บทความ และการสัมภาษณ์กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในพื้นที่ ได้แก่ พระภิกษุสงฆ์ ผู้บริหารมูลนิธิ ผู้นำชุมชน เจ้าหน้าที่/อาสาสมัคร และประชาชนผู้รับบริการในพื้นที่ จำนวน 15 รูป/คน ได้มาจากการเลือกแบบเจาะจง เก็บรวบรวมข้อมูลใช้การสัมภาษณ์เชิงลึก วิเคราะห์ข้อมูลแบบการวิเคราะห์เนื้อหา และSWOT Analysis
ผลการวิจัยพบว่า 1) การให้บริการสาธารณะของมูลนิธิพระครูเกษมนวการ วัดแหลมทราย มีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในการช่วยแก้ไขปัญหาสังคมในหลากหลายมิติ ผ่านการให้บริการที่เป็นประโยชน์ต่อสาธารณะชน โดยมีเป้าหมายในการส่งเสริมหลักธรรมทางพระพุทธศาสนา คือ หลักธรรมาภิบาล สาราณียธรรม 6 และสังคหวัตถุ 4 เพื่อสร้างความสามัคคี 2) จากการวิเคราะห์ SWOT ปัญหาด้านการศึกษา ด้านสาธารณสุข ด้านความเลื่อมล้ำ และด้านสวัสดิการสังคม พบว่า มูลนิธิพระครูเกษมนวการ สามารถช่วยแก้ไขปัญหาสังคมในด้านต่าง ๆ นำไปสู่การเบาเทาทุกข์ของประชาชนได้อย่างมีประสิทธิภาพ และ3) แนวทางส่งเสริมบทบาทของมูลนิธิในการให้บริการสาธารณเพื่อชุมชนใน 4 ด้านหลัก ได้แก่ (1) การช่วยเหลือผู้ยากไร้ (2) การส่งเสริมการศึกษาและพัฒนาคุณภาพชีวิต (3) การส่งเสริมด้านสาธารณสุขขั้นพื้นฐาน เช่น การผลิตและแจกจ่ายน้ำมันโอสถทิพย์ (เปลี่ยนชื่อเป็น “ทรายโอสถ”) การให้ยารักษาเบื้องต้น และ (4) การส่งเสริมความร่วมมือในชุมชนผ่านกิจกรรมอาสาสมัคร
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กิตติชัย นิลอุบล. (2564). บทบาทของวัดในการพัฒนาสังคมท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณัฐชพันธุ์ คุปตวัช. (2566). การมีส่วนร่วมของผู้นำชุมชนในการจัดบริการสาธารณะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นขนาดใหญ่: ศึกษากรณี เทศบาลนครนครปฐม. ใน สารนิพนธ์ ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธวัชชัย พืชผล. (2563). การมีส่วนร่วมของวัดในการให้บริการทางสังคม: ศึกษาเปรียบเทียบ 3 จังหวัดภาคใต้. วารสารวิชาการรัฐศาสตร์และสังคมศาสตร์, 5(2), 78–94.
ปพิชญา ซิมพ์สัน และคณะ. (2561). กลยุทธ์การบริหารจัดการในมูลนิธิเพื่อให้โอกาส อำเภอนางรอง จังหวัดบุรีรัมย์ ตามแนวคิดของปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง. วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ มหาวิทยาลัยราชภัฎสกลนคร, (6)23, 201-211.
ปาริชาติ ละดาไส และคณะ. 2565. การส่งเสริมและพัฒนาบริการสาธารณะของท้องถิ่นที่มีต่อคุณภาพชีวิตของประชาชน. ใน วารสารการพัฒนาการเรียนรู้สมัยใหม่, 8(4), 348-361.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วิรัลยุพา ณ สงขลา. (2566). การจัดการรูปแบบการบริหารแผนพัฒนาของมูลนิธิในประเทศไทย. ใน วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 10(8), 303-316.
สุนทร พุ่มกุมาร. (2561). วัดกับสังคมไทย: บทบาทและความเปลี่ยนแปลง. นครปฐม: มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
สุภาพร สุขุม. (2562). บทบาทขององค์กรภาคประชาสังคมในการจัดบริการสาธารณะ: กรณีศึกษาวัดในจังหวัดภาคใต้. วารสารพัฒนาสังคม, 17(2), 45–59.
Cnaan, R. A., & Boddie, S. C. (2002). The invisible caring hand: American congregations and the provision of welfare. New York University Press.