ความสัมพันธ์ของการใช้สื่อสังคมออนไลน์เพื่อการเรียนรู้กับการเรียนรู้ ด้วยตนเองของนักศึกษาระดับปริญญาตรี คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการใช้สื่อสังคมออนไลน์เพื่อการเรียนรู้ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล 2) เพื่อศึกษาระดับการเรียนรู้ด้วยตนเองของนักศึกษาระดับปริญญาตรี คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล และ 3) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการใช้สื่อสังคมออนไลน์เพื่อการเรียนรู้กับการเรียนรู้ด้วยตนเองของนักศึกษาระดับปริญญาตรี คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล กลุ่มตัวอย่าง คือ นักศึกษาระดับปริญญาตรี คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล จำนวน 208 คน กำหนดตัวอย่างโดยใช้ตารางสำเร็จของเครจซีและ มอร์แกน หลังจากนั้นทำการสุ่มแบบเป็นชั้นภูมิ (Stratified Random Sampling) แล้วเลือกสุ่มตัวอย่างตามสัดส่วน (Proportional) ในแต่ละชั้น โดยใช้สาขาวิชาเป็นเกณฑ์ในการแบ่ง จากนั้นจึงใช้การสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้เป็นแบบสอบถาม ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน
ผลการศึกษา พบว่า 1) ระดับการใช้สื่อสังคมออนไลน์เพื่อการเรียนรู้ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล ในภาพรวมและรายด้าน อยู่ในระดับมาก 2) ระดับการเรียนรู้ด้วยตนเองของนักศึกษาระดับปริญญาตรี คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล ในภาพรวมและรายด้านอยู่ในระดับมาก 3) ความสัมพันธ์ระหว่างระดับการใช้สื่อสังคมออนไลน์เพื่อการเรียนรู้กับการเรียนรู้ด้วยตนเองของนักศึกษา มหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล อยู่ในทิศทางบวก โดยมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ในระดับปานกลาง - สูง คือ 0.478 - 0.785 โดยด้านทัศนคติมีความสัมพันธ์เชิงบวกกับการเรียนรู้ด้วยตนเองของนักศึกษาคณะศึกษาศาสตร์ สูงกว่าด้านความถี่ในการใช้และด้านวัตถุประสงค์ในการใช้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จิราเจต วิเศษดอนหวาย. (2564). การศึกษายุคหลังโควิดจะใช้โลกทั้งใบเป็นห้องเรียน ด้วยการเรียนรู้แบบนำตนเอง (Self–Directed Learning). เรียกใช้เมื่อ 12 มีนาคม 2568 จากhttps://www.educathai.com/knowledge/articles/535
ชนันรัตน์ รูปใหญ่. (2565). พฤติกรรมการใช้สื่อสังคมออนไลน์กับการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของนักศึกษาคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี. บทความวิจัย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 13(1), 288 – 296.
ชรินทิพย์ อะถาพัฒน์. (2566). พฤติกรรมการใช้สื่อสังคมออนไลน์ในชีวิตประจำวันของประชากรในกรุงเทพมหานคร. ใน การศึกษาค้นคว้าอิสระ โครงการบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต (Twin Program) สาขาวิชาการบัญชี คณะบริหารธุรกิจ. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ชูศรี วงศ์รัตนะ. (2553). เทคนิคการใช้สถิติเพื่อการวิจัย. (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพมหานคร: ไทเนรมิตกิจ อินเตอร์ โปรเกรสซิฟ.
ทะเนศ วงศ์นาม. (2565). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะทางวิชาการด้วยการเรียนรู้แบบนําตนเองของครูพลศึกษา โรงเรียนมัธยมศึกษาในจังหวัดพิษณุโลก. ใน วิทยานิพนธ์ หลักสูตรการศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนศึกษา. มหาวิทยาลัยนเรศวร
บุญชม ศรีสะอาด. (2545). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
วราพร ดำจับ. (2561). สื่อสังคมออนไลน์กับการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. บทความวิชาการ วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้, 7(2), 143 – 159.
วรางคณา โตโพธิ์ไทย. (2564). สื่อสังคมเพื่อการศึกษา. บทความวิชาการใน วารสารเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา, 16(20), 1 – 15.
ศรุดา ชัยสุวรรณ และคณะ. (2566). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการใช้งานการพาณิชย์ผ่านเครือข่ายสังคมออนไลน์ของครู ที่ใช้บริการช่วงสถานการณ์แพร่ระบาดของไวรัสโคโรน่า (COVID-19). วารสารบรรณศาสตร์ มศว, 16(1), 31 – 43.
อรณิชชา ทศตา, สิรินาถ จงกลกลาง, นาตยา ปิลันธนานนท์. (2567). การเรียนรู้ด้วยตนเอง. บทความวิชาการ ใน วารสารวิทยาลัยนครราชสีมา (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 13(8), 375 – 387.
Knowles, Malcom S. (1975). Self-Directed Learning: A guild for Learner and Teacher. Chicago : Association Press.
Xiaohong Liu; Jon-Chao Hong; Li Zhao (2024). Personality Traits Related to Self-Directed Learning towards Perceived Online Learning Ineffectiveness. Article. Educational Technology & Society Vol. 27, No. 3 (July 2024), 223-235.
