การบริหารจัดการทรัพยากรธรรมชาติของชุมชนโดยการประยุกต์ใช้หลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง: กรณีศึกษาชุมชนเกษตรกรรม บ้านกุดตาลาดพัฒนาตำบลโคกเริงรมย์ อำเภอบำเหน็จณรงค์ จังหวัดชัยภูมิ
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการบริหารจัดการทรัพยากรธรรมชาติของชุมชนโดยการประยุกต์ใช้หลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง 2) หาแนวทางในการบริหารจัดการทรัพยากรธรรมชาติของชุมชนโดยการประยุกต์ใช้หลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง เป็นการวิจัยแบบผสมผสานและเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างกำหนดด้วยวิธีการสุ่มอย่างง่ายจากประชาชนบ้านกุดตาลาดพัฒนา ตำบลโคกเริงรมย์ อำเภอบำเหน็จณรงค์ จังหวัดชัยภูมิ จำนวน 360 คน ใช้แบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์เชิงลึกเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล สถิติ ที่ใช้ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิจัยเชิงคุณภาพ เลือกผู้ให้ข้อมูลด้วยวิธีเจาะจงจากผู้มีความรู้ประสบการณ์ด้านการบริหารจัดการทรัพยากรธรรมชาติของชุมชนและการประยุกต์ใช้หลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง จำนวน 5 คน แบบสัมภาษณ์เชิงลึกมีค่าความสอดคล้องเท่ากับ 0.96 วิเคราะห์เนื้อหาโดยการตีความสร้างข้อสรุป ผลการวิจัยพบว่า 1) การบริหารจัดการทรัพยากรธรรมชาติของชุมชนโดยการประยุกต์ใช้หลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง โดยรวมอยู่ในระดับมาก พิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ด้านการนำ มีค่าเฉลี่ยสูงสุด รองลงมาคือ ด้านการควบคุม ด้านการวางแผน และด้านการจัดองค์กรตามลำดับ 2) แนวทางในการบริหารจัดการทรัพยากรธรรมชาติของชุมชน พบว่า ผู้นำในชุมชนและหน่วยงานภาครัฐ ภาคเอกชน ควรมีการจัดการจัดเวทีประชาคมร่วมกับชาวบ้านเพื่อร่วมกันหาสาเหตุของปัญหา วางแผนแก้ไขปัญหาที่เกิดกับทรัพยากรธรรมชาติของชุมชน และกำหนดกฎกติกาในการใช้ประโยชน์จากทรัพยากรธรรมชาติของชุมชนโดยการประยุกต์ใช้หลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของความเป็นกลาง ยุติธรรม และการอยู่ร่วมกันในชุมชนและคำนึงถึงความพอประมาณ ความมีเหตุผล การสร้างภูมิคุ้มกัน ตลอดจนใช้ความรู้ความรอบคอบ และคุณธรรม ประกอบการวางแผน การตัดสินใจและการกระทำ เพื่อลดความขัดแย้งในชุมชน
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จริยา มหาเทียร. (2559). การบริหารจัดการและการจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.
ชคัตตรัย รยะสวัสดิ์. (2560). การจัดการทรัพยากรธรรมชาติเพื่อการพัฒนาพื้นที่ด้วย กระบวนการ มีส่วนร่วมพื้นที่ตำบลมะเกลือใหม่ อำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมา. นครราชสีมา: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
ธีรฤทธิ์ แป๊ะประภา. (2561). การจัดการป่าชุมชน. กรุงเทพมหานคร: โฟรเพช.
นิภา ตรงเที่ยง. (2562). คำแถลงนโยบายของนายกรัฐมนตรี. กรุงเทพมหานคร: คณะรัฐมนตรีและราชกิจจานุเบกษา.
บุญชม ศรีสะอาด. (2556). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่9. กรุงเทพมหานคร: สุวรีิยาสาส์น.
บุญร่วม เทียมจันทร์. (2560). รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2560. กรุงเทพมหานคร: THE LAW GROUP.
พระใบฎีกาสุพจน์ ตปสีโล. (2558). กระบวนการจัดการทรัพยากรธรรมชาติและวัฒนธรรมของ องค์กรชุมชนในจังหวัดอุบลราชธานี. กรุงเทพมหานคร: สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัย มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พัชนี นนทศักดิ์. (2556). การจัดการสมัยใหม่. กรุงเทพมหานคร: เพียร์สัน เอ็ดดูเคชั่นอินไดโซน่า.
วสันต์ วารีย์. (2556). การบริหารทรัพยากรมนุษย์และความสุขของพนักงานในสถาน ประกอบการของผู้ประกอบการที่ประสบความสำเร็จ. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ศศินา ภารา. (2557). ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพมหานคร: เอ็กซเปอร์เน็ท.
ศิริวรรณ เสรีรัตน์. (2557). การบริหารจัดการ. นนทบุรี: อักษรศิลป์.