ประสิทธิผลการสื่อสารทางการเมืองต่อการตัดสินใจเลือกสมาชิก สภาผู้แทนราษฎรของนักศึกษาระดับอุดมศึกษาในจังหวัดเลย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาระดับประสิทธิผลของการสื่อสารทางการเมืองที่ส่งผลต่อการตัดสินใจเลือกสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในจังหวัดเลย (2) ศึกษาปัจจัยด้านการสื่อสารทางการเมืองที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจเลือกของนักศึกษาระดับอุดมศึกษา และ (3) เสนอรูปแบบการพัฒนาการสื่อสารทางการเมืองที่มีประสิทธิผลสำหรับสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในจังหวัดเลย โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน ประกอบด้วย การศึกษาเอกสาร การสำรวจโดยแบบสอบถามจากนักศึกษาปริญญาตรี 374 คนใน 3 สถาบันในจังหวัดเลย และการสัมภาษณ์เชิงลึก จำนวน 9 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา สหสัมพันธ์เพียร์สัน การถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพโดยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหาและ การพรรณนาวิเคราะห์ ผลการวิจัยพบว่า
1) ระดับประสิทธิผลของการสื่อสารทางการเมืองต่อการตัดสินใจเลือกตั้งอยู่ในระดับมาก โดยมีอำนาจในการพยากรณ์การตัดสินใจเลือกตั้งร้อยละ 94.1 และสามารถสร้างสมการพยากรณ์ทั้งแบบคะแนนดิบและคะแนนมาตรฐานได้อย่างแม่นยำ
2) รูปแบบการสื่อสารทางการเมืองที่มีประสิทธิผลในลักษณะ ระบบโดยใช้แนวคิด PDCA ประกอบด้วย ปัจจัยนำเข้า กระบวนการ ผลผลิต และข้อมูลสะท้อนกลับ ซึ่งผ่านการประเมินความเหมาะสม ความเป็นไปได้ ความสอดคล้อง และความเป็นประโยชน์อย่างครบถ้วนตามเกณฑ์ของ Guskey
3) การนำเสนอรูปแบบได้ โดยควรใช้สื่อที่เข้าถึงง่าย เช่น โซเชียลมีเดีย พร้อมเนื้อหาที่ถูกต้องและน่าสนใจ เพื่อสร้างความเข้าใจ ความเชื่อมั่น และกระตุ้นการมีส่วนร่วมทางการเมืองอย่างยั่งยืน ข้อเสนอแนะสำหรับนักการเมือง หน่วยงานรัฐ สถาบันการศึกษา และสื่อมวลชนในการส่งเสริมกระบวนการเลือกตั้งที่มีคุณภาพ พร้อมทั้งแนะนำการวิจัยในอนาคตเพื่อเปรียบเทียบบริบทต่าง ๆ และพัฒนาโมเดลที่เหมาะสมต่อสังคมไทย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จิรัชยา เคล้าดี, เชิงฐิภัทร์ เดชคุรฑธานนท์, ธีรวุฒิ ยุติธรรม, อนันต์ มะมิง, & มูฮัมมัดอัยมัน หะยีมะมิง. (2564). ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจไปใช้สิทธิเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของประชาชนอำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา. วารสารรัชต์ภาคย์, 15(41), 1–15.
ปิยะพล พวงแก้ว. (2563). ประสิทธิผลของการสื่อสารทางการเมืองของกรุงเทพมหานครในรูปแบบดิจิทัลแพลตฟอร์ม.ใน วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์.
เสถียร เชยประทับ. (2540). ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับการสื่อสารทางการเมืองในสหรัฐอเมริกา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไทย พีบีเอส. (2566, 11 พฤษภาคม). เลือกตั้ง 2566: เปิดตัวเลขผู้มีสิทธิเลือกตั้ง “เจเนอเรชัน X” มากสุด. ไทยพีบีเอส. https://www.thaipbs.or.th/news/content/327601
เวิร์กพอยท์ ทูเดย์. (2566, 15 พฤษภาคม). กกต.แถลงเลือกตั้ง 66 คนออกมาใช้สิทธิมากที่สุดในประวัติศาสตร์ ยืนยันผล ‘ก้าวไกล’ ชนะอันดับ 1. เวิร์กพอยท์ ทูเดย์. https://work pointtoday.com/election66-result/
Berlo, D. K. (1960). The process of communication: An introduction to theory and practice. New York: Holt, Rinehart and Winston.
Deming, E. W. (1995). Out of the crisis. Massachusetts: The Massachusetts Institute of Technology.
Guskey, T. R. (2000). Evaluating professional development. Thousand Oaks, CA: Corwin Press.
Lazarsfeld, P. F., Berelson, B., & Gaudet, H. (1944). The people’s choice: How the voter makes up his mind in a presidential campaign. New York: Columbia University Press.
McNair, B. (1995). An introduction to political communication (2nd ed.). London: Routledge.
Ranney, A. (1993). Governing: An introduction to political science (6th ed.). Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.
