การลดอัตราการลาออกกลางคันของนักศึกษาสถาบันอาชีวศึกษาในเขตพื้นที่เฉพาะกิจจังหวัดชายแดนใต้
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1. เพื่อวิเคราะห์ปัจจัยการออกกลางคันของนักศึกษา 2. เพื่อหาแนวทางป้องกันการออกกลางคันของนักศึกษา 3. เพื่อหารูปแบบการป้องกันการออกกลางคัน
ใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้บริหาร ครู บุคลากรสถาบันอาชีวศึกษา นักศึกษาที่ลาออกกลางคัน และผู้ปกครอง จำนวน 180 คน ใช้วิธีการเลือกตัวอย่างแบบเจาะจง เครื่องมือการวิจัยเป็นแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง มีค่าความสอดคล้องตั้งแต่ .67-1.00 มีค่าความเหมาะสมตั้งแต่ 4.25-4.50 การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า
- ปัจจัยการออกกลางคัน ประกอบด้วย
1.1 ปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ การขาดความรู้พื้นฐาน การอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ การขาดวินัยและความรับผิดชอบ การเรียนสาขาที่ไม่ตรงกับความต้องการ
1.2 ปัจจัยด้านสถานศึกษา ได้แก่ ขาดระบบการดูแลที่มีประสิทธิภาพ ขาดการดูแลช่วยเหลือและติดตามผู้เรียน ขาดการประสานงานระหว่างโรงเรียนและผู้ปกครอง
1.3 ปัจจัยด้านครอบครัว ได้แก่ ครอบครัวยากจน พ่อแม่แยกทางกัน พ่อแม่ไม่ให้ความสำคัญกับการเรียน
- แนวทางป้องกันการออกกลางคันของผู้เรียน ได้แก่
2.1 การสร้างภาคีเครือข่ายความร่วมมือในการดูแลช่วยเหลือ ติดตามนักศึกษาอย่างเป็นระบบและต่อเนื่อง
2.2 การประเมินภาวะความเสี่ยงอย่างจริงจัง
2.3 กำหนดมาตรการช่วยเหลือเร่งด่วน
2.4 การสนับสนุนด้านอาชีพแก่นักศึกษา
- รูปแบบการป้องกันการออกกลางคันจากการคัดกรองนักศึกษาเป็นกลุ่มตามลักษณะของความเสี่ยง การใช้มาตรการป้องกันและช่วยเหลือนักศึกษาแต่ละกลุ่ม การใช้ระบบเทคโนโลยีในการติดตามและการรายงานข้อมูลความเสี่ยงของนักศึกษาแต่ละคนให้ผู้ที่เกี่ยวข้องทราบ การให้ภาคีเครือข่ายมีส่วนร่วมในการช่วยเหลือ และการแก้ปัญหานักศึกษาที่อยู่ในภาวะเสี่ยงออกกลางคัน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จักเรศ อิฐรัตน์ และอำพร ผาดโผน. (2552). การพัฒนาศักยภาพเยาวชนและครอบครัวกลุ่มเสี่ยงเครือข่ายนาโพธิ์บ้านแมดอย่างมีส่วนร่วม. ใน รายงานการวิจัย. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
ตรีภูมิ เพชรศักดาสิริ และสุวิมล ว่องวาณิช. (2554). ความเสี่ยงต่อการออกกลางคันของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารวิชาการ, 14(3), 14–27.
ธัญญ์พิชชา ท้วมทับ หยกแก้ว กมลวรเดช และสุกัญญา รุจิเมธาภาส. (2563). แนวทางการป้องกันการออกกลางคันของนักศึกษากลุ่มเสี่ยงกรณีศึกษา: วิทยาลัยเทคนิคอุตรดิตถ์. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 7(6), 60–76.
นุรซีตา เพอแสละ และคณะ. (2558). สถานการณ์ด้านการศึกษาของเยาวชนในเขตพัฒนาเฉพาะกิจจังหวัดชายแดนภาคใต้ของจังหวัดสงขลา. ใน เอกสารรายงานการประชุมหาดใหญ่ วิชาการครั้งที่ 6 (หน้า 1,196). มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
บุญโชติ ชำนาญ และอุไรรัก ดรุณวรรณ. (2554). การศึกษาปัญหาและสาเหตุการออกกลางคันของนักเรียน นักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคนครศรีธรรมราช. ใน รายงานการวิจัย. วิทยาลัยเทคนิคนครศรีธรรมราช.
ประสิทธิ์ อังกินันทน์ และรัชนีพร สุขเกษม. (2556). การศึกษาสาเหตุและแนวทางแก้ไขปัญหาการออกกลางคันของนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคอุดรธานี. ใน รายงานการวิจัย. สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ.
พงษ์ศักดิพล ทาแก้ว. (2563). รูปแบบการติดตามนักเรียนนักศึกษาของวิทยาลัยเทคนิคเดชอุดมเพื่อป้องกันปัญหาการออกกลางคัน โดยนำระบบสารสนเทศมาใช้ในการบริหารจัดการ. วารสารการศึกษามหาวิทยาลัยบูรพา, 2(3), 48–49.
มติชนออนไลน์. (2559). สถิติ 3 ปี ปวช.แห่ออกกลางคันกว่า 2.1 แสนคน เหตุไม่ชอบสิ่งที่เรียน และบางส่วนบอกกู้ กยศ. ไม่ได้. มติชนออนไลน์. เรียกใช้เมื่อ 2 พฤษภาคม 2559 จาก https://www.matichon.co.th/
สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2556). คู่มือปฏิบัติงานโครงการลดปัญหาการออกกลางคันของผู้เรียนอาชีวศึกษา. สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2553). ข้อเสนอการปฏิรูปการศึกษาในทศวรรษที่สอง (พ.ศ. 2553–2561) (พิมพ์ครั้งที่ 2). บริษัทพริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
อภิรเดช อินพูลใจ. (2549). ปัจจัยที่ส่งผลต่อภาวะเสี่ยงในการออกกลางคันของนักเรียนอาชีวศึกษาจังหวัดเชียงราย. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนา. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
เอกบุตร อยู่สุข. (2550). สาเหตุการออกกลางคันของนักศึกษาหลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) วิทยาลัยการชีพพุทธมณฑล. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรอุตสาหกรรมมหาบัณฑิต สาขาการไฟฟ้า. สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
