การศึกษาสภาพและแนวทางการบริหารเครือข่ายการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ของผู้เรียนกลุ่มโรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1. เพื่อศึกษาสภาพการบริหารเครือข่ายการเรียนรู้ กลุ่มโรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณ์ราชวิทยาลัย และ 2. เพื่อศึกษาแนวทางการบริหารเครือข่ายการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ของผู้เรียนกลุ่มโรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณ์ราชวิทยาลัย วิธีดำเนินการวิจัยการวิจัยเป็นการวิจัยผสาน วิธีเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหาร ครูและบุคลากรทางการศึกษา จำนวน 310 คน โดยใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้นภูมิ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบสอบถามที่มีค่าความเชื่อมั่น 0.97 และแบบสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง การวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย (Mean) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) และการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการศึกษาพบว่า 1) สภาพการบริหารเครือข่ายการเรียนรู้ กลุ่มโรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด ได้แก่ ด้านการวางแผนเครือข่าย รองลงมาคือ ด้านการบริหารจัดการทรัพยากร ด้านการติดตามและประเมินผล และด้านการสื่อสารและการแลกเปลี่ยนข้อมูล ตามลำดับ 2) แนวทางการบริหารเครือข่ายการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ของผู้เรียน กลุ่มโรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณ์ราชวิทยาลัย ดังนี้ (1) พัฒนาหลักสูตรให้ทันสมัย สนับสนุนทรัพยากรและเทคโนโลยี และสร้างเครือข่ายความร่วมมือทั้งในและต่างประเทศ (2) วิเคราะห์ความต้องการของเครือข่าย เพื่อจัดสรรทรัพยากรให้เหมาะสม และกระจายอำนาจการบริหาร (3) ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลและแพลตฟอร์มออนไลน์ เพื่อให้เกิดการสื่อสารที่รวดเร็ว โปร่งใส และสามารถตรวจสอบได้ (4) ใช้เครื่องมือและวิธีการที่มีมาตรฐาน มีการกำหนดเกณฑ์ที่ชัดเจน เปิดโอกาสให้ทุกภาคส่วนมีส่วนร่วม และนำผลการประเมินไปใช้เพื่อพัฒนาคุณภาพการศึกษาอย่างเป็นระบบ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กัญญาภัค ภูมิสิงห์. (2560). การบริหารเครือข่ายการเรียนรู้ในการศึกษา. วารสารการวิจัยการศึกษา, 20(3), 175-190.
เกสรี ลัดเลีย. (2557). การพัฒนาเครือข่ายการจัดการศึกษาที่ส่งเสริมคุณภาพศูนย์พัฒนาเด็กเล็กสังกัดองค์กร ปกครองส่วนท้องถิ่นสามจังหวัดชายแดนภาคใต้. วารสารสุทธิปริทัศน์, 28(88), 57-79.
จิราวัฒน์ จงเจริญ. (2559). การใช้เทคโนโลยีและการจัดการทรัพยากรในการเรียนรู้. วารสารการวิจัยการศึกษา, 35(4), 92-108.
ชยันต์ สุวรรณศรี. (2559). การบริหารเครือข่ายการเรียนรู้. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี.
ณัฐพล ราชาภักดี. (2558). การจัดการการเรียนรู้ผ่านเครือข่าย. วารสารการบริหารการศึกษา, 34(1), 54-67.
นพดล สมบูรณ์. (2560). การสร้างและบริหารเครือข่ายการเรียนรู้. นครราชสีมา: สำนักพิมพ์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน.
นพปฎล บุญพงค์. (2560). การนำเสนอรูปแบบการบริหารเครือข่ายสถานศึกษาของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการการศึกษาและการเรียนรู้ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
ประยูร อัครบวร และคณะ. (2553). การสร้างเครือข่ายและการมีส่วนร่วม (Network Building and Participatory). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปรีชา ศิริวัฒนา. (2563). การพัฒนาทรัพยากรและโครงสร้างเครือข่ายการเรียนรู้. วารสารการจัดการความรู้, 52(4), 199-215.
วราภรณ์ ศรีสุวรรณ. (2562). การบริหารเครือข่ายการเรียนรู้เพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน. ขอนแก่น: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
วาลิกา อัครนิตย์. (2562). กลยุทธ์การสร้างเครือข่ายความร่วมมือเพื่อพัฒนาโรงเรียนในสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาบึงกาฬ. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญา
ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
สมชาย พันธุ์พิพัฒน์. (2561). การสื่อสารและการจัดการทรัพยากรในเครือข่ายการเรียนรู้.วารสารการจัดการศึกษา, 46(5), 88-102.
สมศักดิ์ รักษ์รุ่งเรือง. (2561). การประเมินผลและการปรับปรุงเครือข่ายการเรียนรู้. วารสารการวิจัยการศึกษา, 33(2), 121-137.
สมศักดิ์ เอี่ยมดี. (2556). การพัฒนาระบบการบริหารเครือข่ายการมีส่วนร่วมในการจัดการศึกษาของสํานักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์, 15(5), 218-224.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2560). รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560.กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
สำนักบริหารงานความเป็นเลิศด้านวิทยาศาสตร์ศึกษา (2567). ข้อมูลพื้นฐานกลุ่มโรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย. http://www.eseb.obec.go.th
สุรพล สุวรรณประทีป. (2563). การพัฒนานวัตกรรมและการจัดการเครือข่ายการเรียนรู้. วารสารการจัดการศึกษา, 44(1), 99-115.
Krejcie, R.V., & D.W. Morgan. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
