การส่งเสริมศักยภาพพระสอนศีลธรรมในโรงเรียนของคณะสงฆ์ อำเภอเมือง จังหวัดนครนายก

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการส่งเสริมศักยภาพการสอนของพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน 2) เปรียบเทียบความคิดเห็นของนักเรียนที่มีต่อการส่งเสริมศักยภาพพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล 3) นำเสนอแนวทางการส่งเสริมศักยภาพพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน ระเบียบวิธีวิจัยเป็นแบบผสานวิธี การวิจัยเชิงปริมาณ ใช้แบบสอบถาม ค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.934 จากกลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักเรียน จำนวน 203 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยสถิติ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และด้วยวิธีการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และการวิจัยเชิงคุณภาพ สัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 9 รูปหรือคน วิเคราะห์เนื้อหาเชิงพรรณนา

ผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับการส่งเสริมศักยภาพการสอนของพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน โดยภาพรวม อยู่ในระดับมาก ( =4.26, S.D.=0.83) 2) ผลการเปรียบเทียบความคิดเห็นของนักเรียนต่อการส่งเสริมศักยภาพการสอนของพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล พบว่า นักเรียนที่มีเพศ ต่างกัน มีความคิดเห็นต่อการส่งเสริมศักยภาพการสอนของพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน ไม่แตกต่างกัน จึงปฏิเสธสมมติฐานการวิจัย ส่วนนักเรียนที่มีอายุและระดับการศึกษาต่างกัน มีความคิดเห็นต่อการส่งเสริมศักยภาพการสอนของพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 จึงยอมรับสมมติฐานการวิจัย 3) แนวทางการส่งเสริมศักยภาพพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน ทั้ง 4 ด้าน ดังนี้ 1) ด้านการสอนวิชาพระพุทธศาสนาตามหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน เน้นในเรื่องการให้ความรู้ 2) ด้านการเป็นผู้นำนักเรียนเข้าสู่การฝึกสมาธิ 3) ด้านการเป็นผู้สอนหรือทบทวนธรรมศึกษาให้แก่นักเรียน 4) ด้านการสอนวิชาพระพุทธศาสนาแบบบูรณาการเข้ากับชีวิตประจำวัน