การนำหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมาประยุกต์ใช้ในการดำรงชีวิตของพนักงานและเจ้าหน้าที่เทศบาลเมืองบางกะดี อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการนำหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมาประยุกต์ใช้ในการดำรงชีวิตของพนักงานและเจ้าหน้าที่เทศบาลเมืองบางกะดี อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี 2) เปรียบเทียบการนำหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมาประยุกต์ใช้ในการดำรงชีวิตของพนักงานและเจ้าหน้าที่เทศบาลเมืองบางกะดี อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานีจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล เป็นวิจัยเชิงผสมผสาน กรอบแนวคิดใช้ของ จิรายุ อิศรางกูร ณ อยุธยา ประชากร ได้แก่ พนักงานและเจ้าหน้าที่เทศบาลเมืองบางกะดี อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี จำนวน 130 คน นำมาคำนวณขนาดกลุ่มตัวอย่างโดยวิธีเปิดตารางสำเร็จรูปของเครซี่ และมอร์แกนได้จำนวน 97 คน เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามแบบประมาณค่า 5 ระดับ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที และค่าเอฟ
ผลการศึกษา พบว่า 1) ระดับการนำหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมาประยุกต์ใช้ในการดำรงชีวิตของพนักงานและเจ้าหน้าที่เทศบาลเมืองบางกะดี อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี โดยรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านค่าเฉลี่ยมากไปน้อย พบว่า อยู่ในระดับมากทั้ง 5 ด้าน ได้แก่ ด้านคุณธรรม มีค่าเฉลี่ยสูงสุด รองลงมา คือ ด้านความมีเหตุผล ด้านความรู้ ด้านความพอประมาณ และด้านการมีภูมิคุ้มกันที่ดี มีค่าเฉลี่ยต่ำสุด 2) ผลการเปรียบเทียบการนำหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมาประยุกต์ใช้ในการดำรงชีวิตของพนักงานและเจ้าหน้าที่เทศบาลเมืองบางกะดี อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานีจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล พบว่า พนักงานและเจ้าหน้าที่เทศบาลเมืองบางกะดี อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานีที่มี เพศ อายุราชการ ต่างกัน มีการนำหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมาประยุกต์ใช้ ไม่แตกต่างกัน พนักงานและเจ้าหน้าที่เทศบาลเมืองบางกะดี อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานีที่มี อายุ ระดับการศึกษา รายได้ต่างกันมีการนำหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมาประยุกต์ใช้แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จิรายุ อิศรางกูร ณ อยุธยา. (2551). "คำปรารภ" ใน คำพ่อสอน ประมวลพระบรมราโชวาท และพระราชดำรัสเกี่ยวกับเศรษฐกิจพอเพียง. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิพระดาบส.
บุญมี ศรีสารคาม. (2555). การน้อมนำหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมาใช้ในชีวิตประจำวันของข้าราชการครูในจังหวัดมหาสารคาม. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาโท มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
ปริศนา โลมากุล. (2560). การประยุกต์ใช้แนวคิดเศรษฐกิจพอเพียงในชีวิตประจำวันของประชาชนในอำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี. ใน วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต วิทยาลัยพาณิชยศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.
พนักงานและเจ้าหน้าที่เทศบาลเมืองบางกะดี. (2566). เทศบาลเมืองบางกะดี อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี. เรียกใช้เมื่อ 5 เมษายน 2567 จาก https://bang kadi.go.th/content/board/5. สืบค้น
พนิดา มงคลชัย. (2561). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการน้อมนำปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมาใช้ในการดำรงชีวิตของข้าราชการในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารการบริหารท้องถิ่น, 14(2), 45-60.
มนชยา แถมเงิน. (2557). การนําแนวคิดหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมาใช้ในการดำเนินชีวิต ของประชาชน : กรณีศึกษา เทศบาลตำบลหย่วน อำเภอเชียงคํา จังหวัดพะเยา. พะเยา: มหาวิทยาลัยพะเยา.
วาโร เพ็งสวัสดิ์. (2551). วิธีวิทยาการวิจัย. กรุงเทพมหานคร: สุวิริยาสาส์น.
สุภาวดี แก้วคำ. (2560). การประยุกต์ใช้หลักเศรษฐกิจพอเพียงในกลุ่มข้าราชการจังหวัด ชัยนาท. ใน วิจัยอิสระ, มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม.
สมใจ พัฒน์พงษ์. (2563). การส่งเสริมการใช้หลักเศรษฐกิจพอเพียงในชีวิตประจำวันของ ข้าราชการเทศบาลในเขตจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารรัฐศาสตร์ปริทรรศน์, 26(3), 112-128.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม แห่งชาติ ฉบับที่ 8 (พ.ศ.2542). กรุงเทพมหานคร : สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ
___________. แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม แห่งชาติ ฉบับที่ 10 (พ.ศ.2550-2554). กรุงเทพมหานคร : สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ, 2552.
___________. (2542). เศรษฐกิจพอเพียง: แนวคิด สู่การปฏิบัติ. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนkเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
เสาวนารถ เล็กเลอสินธุ์. (2560). ประสิทธิภาพการบริหารงานของผู้บริหารในองค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดนนทบุรี. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยธนบุรี, 12(28), 187-196.
อาคม เติมพิทยาไพสิฐ. (2554). เศรษฐกิจสร้างสรรค์ของไทย. จาก http://www.nesdb.go.th/ewt_w3c/ewt_dllink.php?nid=2774
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing (5th ed.). New York: Harper Collins Publishers.
Krejcie, R.V., & D.W. Morgan. (1970). “Determining Sample Size for Research Activities”. Educational and Psychological Measurement. 30(3) : 607 – 610.
Likert, R. (1967). The Method of Constructing and Attitude Scale, in Attitude Theory and Measurement. New York: Wiley & Son.
