แนวทางการพัฒนานวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ของครูในโรงเรียนมัธยมศึกษา จังหวัดพิษณุโลก
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพการทางการพัฒนานวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ของครูในโรงเรียนมัธยมศึกษา จังหวัดพิษณุโลก และ 2) ศึกษาแนวทางการพัฒนานวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ของครูในโรงเรียนมัธยมศึกษา จังหวัดพิษณุโลก เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) และการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative research) กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ครูผู้สอน จำนวน 306 คน ใช้วิธีการสุ่มแบบแบ่งชั้น และผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 3 คน ได้มาโดยเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามสภาพการพัฒนานวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ของครูในโรงเรียนมัธยมศึกษา จังหวัดพิษณุโลก และแบบสัมภาษณ์แนวทางการพัฒนานวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ของครูในโรงเรียนมัธยมศึกษา จังหวัดพิษณุโลก วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพื้นฐาน ได้แก่ ค่าเฉลี่ย และค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
1) การศึกษาสภาพการพัฒนานวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ของครูในโรงเรียนมัธยมศึกษาจังหวัดพิษณุโลก ด้านการสร้างคุณค่าของนวัตกรรม มีระดับการพัฒนานวัตกรรมมากที่สุด รองลงมา คือ ด้านการติดตามผลการใช้นวัตกรรม
2) การศึกษาแนวทางการพัฒนานวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ของครูในโรงเรียนมัธยมศึกษาจังหวัดพิษณุโลก จำนวน 15 แนวทาง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จักรกริช สันซัง และคณะ. (2568). ทักษะของผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21 ที่ส่งผลต่อ การบริหารสถานศึกษาสู่โรงเรียนมาตรฐานสากล สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครศรีธรรมราช. วารสารสหศาสตร์การพัฒนาสังคม, 3(2), 284-303.
ชนสิทธิ์ สิทธิ์สูงเนิน. (2563). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้เชิงประสบการณ์เพื่อสร้างเสริมสุขภาวะสำหรับนักศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏ. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 22(2), 1-15.
ต่อศักดิ์ บุญเสือ และคณะ. (2568). การบริหารวิชาการแบบมีส่วนร่วมของครูโรงเรียนในกลุ่มโรงเรียนมัธยมศึกษาในจังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารสหศาสตร์การพัฒนาสังคม, 3(2), 486-499.
ถวัลย์ มาศจรัส และเชาวฤทธิ์ จงเกษกรณ์. (2547). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการยอมรับและใช้นวัตกรรมทางการศึกษา. วารสารวิจัยทางการศึกษา, 17(2), 45–60.
ทิศนา แขมมณี. (2563). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 24). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุญเลี้ยง ทุมทอง. (2562). การพัฒนารูปแบบการนิเทศภายในสำหรับสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 13(3), 28-42.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์ และคณะ. (2562). การพัฒนารูปแบบการสร้างนวัตกรรมการเรียนรู้สำหรับครูในยุคดิจิทัล. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 47(3), 310-328.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2563). การพัฒนานวัตกรรมการเรียนการสอนในยุคดิจิทัล: แนวคิดและกระบวนการ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิจารณ์ พานิช. (2563). การสร้างการเรียนรู้สู่ศตวรรษที่ 21 (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสยามกัมมาจล.
วิชัย วงษ์ใหญ่ และมารุต พัฒผล. (2562). การพัฒนารูปแบบการสร้างนวัตกรรมการเรียนรู้ของครูมืออาชีพในศตวรรษที่ 21. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 21(3), 1-15.
วิชัย วงษ์ใหญ่. (2554). นวัตกรรมหลักสูตรและการเรียนรู้สู่ความเป็นพลเมือง. กรุงเทพมหานคร: อาร์ แอนด์ ปริ๊นต์.
สมพงษ์ จิตระดับ. (2564). การประเมินและติดตามผลนวัตกรรมการเรียนรู้ในยุคดิจิทัล. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมหวัง พิธิยานุวัฒน์ และคณะ. (2562). การพัฒนารูปแบบการนำนวัตกรรมการเรียนรู้ไปใช้ในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารวิธีวิทยาการวิจัย, 32(1), 1- 20.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2559). ผลการประเมิน PISA 2015. จาก https://pisathailand.ipst.ac.th/news-8/
สุวิมล ว่องวาณิช. (2564). การวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน (พิมพ์ครั้งที่ 19). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อรุณ จุติผล. (2554). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมครูเพื่อพัฒนาความสามารถในการคิดวิเคราะห์ของนักเรียนโรงเรียนอาชีวศึกษาเอกชนผ่านสื่อสังคมออนไลน์. วารสารวิจัยและพัฒนาการศึกษา, 7(2), 85–100.
Rogers, E. M. (2003). Diffusion of innovations (5th ed.). Free Press.
