QUALITY OF INFORMATION DISSEMINATION SERVICES OF PATHUMTHANI PROVINCIAL ADMINISTRATIVE ORGANIZATION IN THANYABURI DISTRICT, PATHUMTHANI PROVINCE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this study were 1) to study the level of quality of information dissemination services, 2) to compare quality of information dissemination services of Pathumthani Provincial Administrative Organization in Thanyaburi district, Pathumthani province, classified by personal factors. This study was a quantitative research. The conceptual framework of this research was applied from Siri Berlo’s concept (1960) . The population consisted of 217,355 people in Thanyaburi district in Pathumthani Provincial Administrative Organization Pathumthani province. The samples were 400 people determined by Taro Yamané formular. The research instrument was a 5 rating scale questionnaire. Statistics used for data analysis were frequency, percentage, mean, standard deviation, t-test and F-test.
The research results revealed that 1) the level of quality of information dissemination services as a whole was at a high level. When considered each aspect from high to low found that 4 aspects were at a high level including information content aspect was at the highest mean, followed by information dissemination channels aspect, organizations disseminate information aspect and information perception aspect was at the lowest mean. 2) The comparison results quality of information dissemination services of Parhumthani Provincial Administrative Organization in Thanyaburi district, Pathumthani province, classified by personal factors found that people with different genders, ages, educational levels and occupations showed no difference opinions on quality of information dissemination services of Patumthani Provincial Administrative Organization. 3) The guidelines for developing the quality of information dissemination services of the Pathum Thani Provincial Administrative Organization in Thanyaburi District, Pathum Thani Province are as follows: (1) The organization should establish a specialized communication team and designate a spokesperson with public communication skills. (2)Content should promote participation through online platforms, such as surveys, live Q&A, and “PAO Meets the People” activities. (3) In terms of channels, access to vulnerable groups should be expanded by visiting the area, distributing printed media, developing digital channels such as Facebook, Line OA, YouTube, and improving the website for ease of use. (4) Recipients should organize an online feedback system with a feedback system and satisfaction assessment to develop services.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
นงลักษณ์ สุทธิวัฒนพันธ์. (2545). กลยุทธ์การประชาสัมพันธ์. กรุงเทพมหานคร: อัลฟ่า.
บุญชม ศรีสะอาด. (2543). การวิจัยเบื้องต้น. กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
บัญชา เขียวต่าย. (2536) การให้ประชาชนเข้าถึงเอกสารของทางราชการในประเทศไทย . กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปินิดา พุ่มแย้ม. (2544). การศึกษาสภาพและปัญหาการดาเนินงานประชาสัมพันธ์ในโรงเรียนสาธิตสังกัดทบวงมหาวิทยาลัย. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาบริหารการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภูริชา ฉวีวรรณ. (2563). คุณภาพการให้บริการด้านการประชาสัมพันธ์ขององค์การบริหารส่วนตำบลท่าไม้ อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร. ใน งานนิพนธ์ รัฐประศาสนศาสตร มหาบัณฑิตวิทยาลัยการบริหารรัฐกิจ. มหาวิทยาลัยบูรพา.
วิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี. (2568). จังหวัดปทุมธานี. จาก https://th.wikipedia.org/wiki/จังหวัดปทุมธานี
วิภา บำรุงสวน. (2556). ความคิดเห็นของประชาชนที่มีต่อคุณภาพการประชาสัมพันธ์ข้อมูลข่าวสารของเทศบาลตำบลปากน้ำแหลมสิงห์ อำเภอแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี. ปัญหา พิเศษ รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการภาครัฐและภาคเอกชน มหาวิทยาลัยบูรพา.
สุพรรณี สุนทรา. (2559). ความคิดเห็นของประชาชนต่อการพัฒนางานประชาสัมพันธ์ ของเทศบาลตำบลแวงน่าง อำเภอเมือง จังหวัดมหาสารคาม. ใน วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์. มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
อรอุมา โลหะสาร. (2556). ความพึงพอใจของประชาชน ต่อการเผยแพร่ข้อมูลข่าวสารของเทศบาลตำบลดงมะไฟ อำเภอเมือง จังหวัดสกลนคร. ใน วิทยานิพนธ์รัฐ ประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
Berlo, David K. 1960. The Process of Communication. New York : The Free Press.
Baskin, Aronoff, & Lattimore (1997). Public Relation : the profession and the Practice. Chicago: Brown & Benchmark Baskin.
Crosby, P. B. (1979). Quality is Free. New York: McGraw-Hill.
Cutlip, Center and Broom. (1985). Effective Public Relations. New Jersey: Prentice- hall, Inc.
Friedman, T. L. (2005). The World is Flat: A Brief History of the Twenty-First Century. New York: Farrar, Straus and Giroux.
Gronroos, C. (1982; 1990). Strategic Management and Marketing in the Public Sector. Finland : Swedish School of Economics and Business Management.
Lewis and Bloom. (1983). Consumer Behavior. 5th ed. New Jersey: Prentice Hall.
Lovelock, C. H. (1996). Services marketing (3rd ed.). Upper Saddle River, NJ: Prentice Hall.
Schmenner, R. W. (1995). Escaping the black holes of cost accounting. Business Horizons, 66 - 72.
Smith, R. A., & Houston, M. J. (1982). Scripts-based evaluations of satisfaction with services. In L. L. Berry, G. L. Chicago, IL: American Marketing Association.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). New York, NY: Harper & Row.
Zeithaml, V. A., Parasuraman, A., & Berry, L. L. (1990). Delivering quality service: Balancing customer perceptions and expectations. New York: The Free Press.
