รูปแบบการพัฒนาโรงเรียนแบบมีส่วนร่วมเพื่อพัฒนาสู่ความเป็น โรงเรียนสุขภาวะ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. สร้างรูปแบบการพัฒนาโรงเรียนแบบมีส่วนร่วม 2. ปฏิบัติการและศึกษาผลปฏิบัติการใช้รูปแบบ และ 3. ประเมินผลการดำเนินการตามรูปแบบ การดำเนินการวิจัยมี 3 ระยะ คือ ระยะที่ 1 การสร้างรูปแบบการพัฒนาโรงเรียนแบบมีส่วนร่วม มีวิธีดำเนินการ ได้แก่ ศึกษา วิเคราะห์ สังเคราะห์ เอกสาร แนวคิดทฤษฎีและงานวิจัย ที่เกี่ยวข้อง การสร้างรูปแบบการพัฒนาโรงเรียนแบบมีส่วนร่วม กลุ่มผู้ให้ข้อมูล ได้แก่ ครูและบุคลากรทางการศึกษา 13 คน กรรมการสถานศึกษาขั้นพื้นฐานและกรรมการที่ปรึกษา 12 คน ตัวแทนผู้ปกครอง 12 คน และตัวแทนนักเรียน 12 คน (ป.3-6) รวมทั้งหมด 49 คน และ การประเมินรูปแบบโดยผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง กลุ่มผู้ให้ข้อมูล ได้แก่ ผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง 25 คน การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพใช้การวิเคราะห์เนื้อหา การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป ระยะที่ 2 การนำรูปแบบไปใช้ตามวงจรปฏิบัติการของเคมมิสและแม็คทักการ์ท 4 ขั้นตอน คือ การวางแผน การปฏิบัติตามแผน การสังเกตผล และการสะท้อนผล กลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ ครูและบุคลากรทางการศึกษา 13 คน กรรมการสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน 7 คน และนักเรียน 193 คน รวมทั้งหมด 213 คน การวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป และระยะที่ 3 การประเมินผลการดำเนินการตามรูปแบบ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย 123 คน การวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป
สรุปผลการวิจัย พบว่า 1. ผลการสร้างรูปแบบการพัฒนาโรงเรียนแบบมีส่วนร่วมเพื่อพัฒนาสู่ความเป็นโรงเรียนสุขภาวะ ประกอบด้วย 4 กลยุทธ์ คือ (1) กลยุทธ์การพัฒนาศักยภาพครู (2) กลยุทธ์การสร้างศรัทธา (3) กลยุทธ์การพัฒนากระบวนการเรียนรู้ (4) กลยุทธ์ความเป็นหุ้นส่วน 2. ผลการดำเนินการตามกลยุทธ์การพัฒนาของรูปแบบการพัฒนาโรงเรียนแบบมีส่วนร่วมเพื่อพัฒนาสู่ความเป็นโรงเรียนสุขภาวะ จำนวน 14 โครงการ พบว่าการดำเนินโครงการวงจรที่ 1 ทั้ง 14 โครงการ มีค่าเฉลี่ยผลการดำเนินงานอยู่ในระดับมากในทุกโครงการและวงจรที่ 2 มีค่าเฉลี่ยผลการดำเนินงานอยู่ในระดับมากและมากที่สุด และมีค่าเฉลี่ยเพิ่มขึ้นมากกว่าวงจรที่ 1 ทุกโครงการ 3. ผลการเปรียบเทียบการประเมินการดำเนินงานของโรงเรียนสุขภาวะ พบว่า (1) การดำเนินงานของโรงเรียนสุขภาวะด้านนักเรียนมีสุขภาวะ พบว่าปีการศึกษา 2561 นักเรียนมีสุขภาวะเพิ่มขึ้นกว่าปีการศึกษา 2560 ทุกตัวบ่งชี้ (2) ผลการดำเนินงานของโรงเรียนสุขภาวะ 4 ด้าน พบว่า คะแนนเฉลี่ยของตัวบ่งชี้การดำเนินงานโรงเรียนสุขภาวะในปีการศึกษา 2561 สูงกว่าคะแนนเฉลี่ยของการดำเนินงานโรงเรียนสุขภาวะในปีการศึกษา 2560
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กัมพล เจริญรักษ์. (2560). รูปแบบการพัฒนาสุขภาวะในโรงเรียนประถมศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. ในรายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ.
______. (2559). โรงเรียนสุขภาวะตอบโจทย์ ลดเวลาเรียน เพิ่มเวลารู้. วารสารวิชาการ, 19(1), 30-43.
จันทิมา ชุวานนท์. (2553). การพัฒนากลยุทธ์การบริหารคณะวิชาภาษาต่างประเทศสำหรับมหาวิทยาลัยจัดตั้งใหม่ของรัฐในประเทศไทย. ในรายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัย สยาม.
ทองพิง ทานประสิทธิ์. (2552). การพัฒนาการมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการศึกษาโรงเรียนบ้านหัวหนอง อำเภอภูเขียว จังหวัดชัยภูมิ. ในรายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัย มหาสารคาม.
ประวิต เอราวรรณ์. (2545). การวิจัยปฏิบัติการ. กรุงเทพมหานคร: ดอกหญ้าวิชาการ.
พูลสุข หิงคานนท์. (2540). การพัฒนารูปแบบการจัดองค์การของวิทยาลัยพยาบาล สังกัดกระทรวงสาธารณาสุข. ในรายงานการวิจัย. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภารดี อนันต์นาวี. (2551). หลักหารแนวคิดทฤษฎีทางการบริหารการศึกษา. ชลบุรี: มนตรี, มิเกล กาไรซาบาล.
มูลนิธิสถาบันวิจัยระบบการศึกษา. (2560). เครื่องมือพัฒนาสู่ความเป็นโรงเรียนสุขภาวะ. มหาสารคาม: สถาบันวิจัยระบบการศึกษา.
ยาใจ พงษ์บริบูรณ์. (2537). การวิจัยเชิงปฏิบัติการ. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยขอนแก่น,17, 11-15.
สมาน อัศวภูมิ. (2549). การพัฒนารูปแบบการบริหารการประถมศึกษาระดับจังหวัด. ในรายงานการวิจัย. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย. (2548). การจัดกระบวนการเรียนรู้เพื่อชุมชนเข้มแข็งและเป็นสุขอย่างยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ. (2546). นักสร้างเสริมสุขภาพต้องทำงาน นอกกรอบของวงการสาธารณสุขแบบเดิม (อินเตอร์เน็ต). เรียกใช้เมื่อ 18 ธันวาคม 2558, จาก http://www.thaihealth.or.th.
Bardo, W. John, and J. John. Hartman. (1982). Urban Sociology: A SystematicIntroduction. U.S.A.: F.E. Peacock Publishers.
Cramer, S. F. (1998). Collaboration. Booton. MA: Allyn & Bacon.
Eisner, E. (1976). Education Connoisseurship and Criticism: Their Form and Functions in Educational Evaluation. Journal of Aesthetic Education or Education, 10, 135-150.
Hoy, W. K., Tarter, C. J., & Kottkamp, R. B. (1991). Open schools/Healthy schools. London: Measuring Organizational Climate, Newbury Park, CA: Sage.
Keeves, J. P. (1988). Educational Research, Methodology, and Measurement. Oxford: Pergamum Press.
Kemmis, S & McTaggart, R. (1988). The Action Research Planer (3rd ed.). Victoria: Deakin University.
Miles, M. B. (1965). Change Process in the Public School. Eugen, Oregon: Center for the Advanced Study of Education Administration.
